Costa Rica

Casado
In een simpel restaurantje voor een snelle maaltijd staat “casado” altijd op het menu in Costa Rica. In dit geval is het een stukje kip, gefrituurde tortilla, gebakken banaan, een halve aardappel, rijst, bonen, een fris-zurig groenteprutje en witte kool met een plak tomaat. Het kan iets variëren maar het is altijd een flink bord vol, en lekker. 

Garifuna soep in Guatemala
Aan de Caribische kust is het culinaire hoogtepunt een goedgevulde soep. Een complete gebakken vis, krab, kreeft, garnalen en banaan in kokosmelk. Heerlijk. En alles zó uit de zee, in je emmer, euh.. kom. Wel een gemartel met kreeftenpootjes en graten. Gewoon met m'n vingers in de soep is de enige oplossing.

Desayuno Chapin
Het typische ontbijt ben ik vergeten te fotograferen, stom stom stom want dit was memorabel. Het eerste locale ontbijt wat ik echt lekker vond. Frijholes, dat is een soort dikke lauwe bonenpuree met kruiden, roerei, zure room, stukje witte kaas, gebakken bananen en brood. Awel, eigenlijk hoort het met dikke mais tortillas maar ik ben geen "Chapin" dus brood mag ook.

Cuba


Drink met je billen bloot….
Hoe vers wil je het hebben. Een Cubaan met machete klimt als een aapje in de niet te hoge kokospalm om een snelle CUC te verdienen. Ik begrijp van hem dat we mogen betalen wat we willen. Slim. Dan geven we altijd meer dan nodig is, je wilt zo’n vriendelijke man niet te weinig geven. Wanneer ik de liter kokosmelk heb opgedronken halveert hij de noot en maakt van het dekseltje een schepje. Daarmee schraap ik het glibberige kokos wit er uit.

Cucuruchu
Een lekkernij uit het oosten van Cuba. Geraspte kokosnoot met honing en in dit geval stukjes geroosterde amandel. In een hoorntje van bananenblad met een knieftig hengseltje er aan geknoopt. Een patatvorkje er bij zou handig zijn, nu graai ik er maar een drabsje uit met m’n vingers. 

De geroosterde amandelen, aan elkaar geplakt met gebrande suiker zijn ook heerlijk.

Peso Pizza
Voor 5 pesos (€0,37) koop je bij zo’n luchtige toonbank een dikke smakelijke pizza. Zoals zo vaak in Cuba hoorden we hier tegenstrijdige verhalen over. Zo zou zo’n particulier initiatief dagelijks meerdere malen op hygiëne gecontroleerd worden door de overheid, omdat die niet van ondernemende Cubanen houden. Een ander verhaal was dat het juist heel slecht eten zou zijn waar je gegarandeerd buikpijn van krijgt. Edwin was inderdaad een dag van de wereld na het eten van de pizza maar ik, met mijn gevoelige darmen, had nergens last van.  

 

Casa Particulares
In Cuba eten we vrijwel iedere dag hetzelfde. Rijst, witte kool salade met tomaat en komkommer, een enorm stuk vlees en bananenchips. Saai en droog. Regelmatig krijgen we goed gevulde bonensoep vooraf, die we dan ook als saus over de rijst kunnen doen. Gewoon in de kamer van de familie of op ons privé terras. Blijkbaar is ons aan te zien dat we graag veel eten want de porties zijn belachelijk groot. Wat we krijgen voorgeschoteld met z'n tweeën is voldoende voor vier personen. En toch komen de gastheren en dames regelmatig vragen of het voldoende is.  
Het ontbijt is vooral in het begin van ons trippie behoorlijk uitgebreid. Vers fruitsap, koffie, warme melk, broodjes, honing, ei, kaas, worst, tomaat met ui en fruit. Hoe verder we naar het westen trekken hoe kariger het wordt, met uiteindelijk zelfs broodjes die in de magnetron verwarmd zijn. Dat mag nooit! Zodra ze afkoelen zijn ze zo taai als rubber. 

Snelle maaltijd
Bij een kraampje aan de weg kopen we voor 10 peso een bord vol voer. Niet speciaal smakelijk maar wel weer een grote portie. 

Tostones
Een beetje vlees en banaan in een deegje, gefrituurd en daar weer kaas op. Zeer smakelijk. In een bijzonder goed restaurant. Het zou kunnen dat mijn beoordelingsvermogen wat vertroebeld is door het saaie eten in Cuba, en dat het daardoor zo geweldig lijkt te zijn. Evengoed worden we er erg blij van.

Dè Maleisiër bestaat niet. 60% is Islamitisch, 20% Boeddhisten, 9%Christenen en 6% Hindoeïsten en die leven vredig naast elkaar. Het kan dus wel. Er zijn veel verschillende etnische achtergronden, vooral Maleisisch, Chinees en Indiaas. Zijn dat nou ook net 3 van m'n favoriete keukens!

Er zijn natuurlijk genoeg toeristen restaurants maar het leukste vinden we toch de tentjes waar de locals zitten. Volgens mij betekend het als er veel locals zitten te eten dat het goed moet zijn, en vers omdat de omloopsnelheid hoog is. En goedkoop :)  Food courts zijn helemaal ideaal, deze bijvoorbeeld.

Een hal als een viezige badkamer met witte tegels tot het plafond. Rondom staan kraampjes met verschillende types eten. Indiaas, chapatti's, satéh, nasi, gebakken noodles, noodlesoepjes, Chinees, teppan yaki, tom yam soep, elke kraam zijn eigen specialiteit. In het midden plastic tuinstoelen aan viezige tafels. We lopen eerst een rondje, kijken wat er te koop is en maken een praatje over wat die onbestemde prutjes zijn, en wat er in zit. Dan moet er een keuze gemaakt worden, ik kies witte rijst met een pittige salade met gebakken tofu en groentes. Ik wijs een tafeltje aan waar Edwin al zit te wachten, hij kon deze keer sneller kiezen als ik, en heeft bij een ander kraampje ook al twee tigerbiertjes besteld. Even later komt de kok mijn borden brengen, en ik moet gelijk betalen. € 1,80 voor dit heerlijke maal.

Een kleine food court in Little India, de Indiase wijk in KL. 

 
Vorig jaar waren we in Zuid-India. Hygiëne heeft daar een hele andere betekenis dan in NL. Het ontbreken van koelingen is geweldig voor de bacterie groei in vlees en vis. Omdat ik toch iets meer van het land wilden zien als alleen het toilet hebben we daar volledig vegetarisch gegeten (niet zo moeilijk voor een toch al deeltijd-vegetariër, zeker in India). In Maleisië lijkt het  beter voor elkaar te zijn met de hygiëne, dus Edwin eet z'n buik vol met allerlei vlezigs volgens Indiaas recept. (geen rundvlees, heilige koeien eet je niet!) Met het onmisbare naan brood en rijst.

Ik zal niet àlle gekke dingen proberen onderweg, maar deze kippenpootjes wilde ik niet aan m'n neus voorbij laten gaan. Had ik beter wel kunnen doen, het zijn echt de pootjes van de kip, zonder botjes. En toch, met zo'n pleur kruiden erop smaakt dat zelfs goed. Het mondgevoel is gewoon even wennen.   (onder)

Saté

We hebben net drie uur in een 4wheel drive gehobbeld en wachten nu op de bus die ons in nog es twee uur naar de bewoonde wereld zal brengen. Tijd voor een tussendoortje en ik zie dat de kippenpootjes en satéstokjes knapperig geroosterd klaarliggen. Ik koop 2 stokjes voor Ed en een pootje voor mezelf. Ed vindt de saté niet lekker en laat ze liggen. Tja, ik heb nooit de Hongerwinter meegemaakt maar goed eten weggooien kan ik niet, en begin te peuzelen. Vreemde smaak, inderdaad. Het lijkt wel op kip maar dan een vetbrok, geen vlees. Waar zit zoveel vet op een kip? Na een half stokje hou ik het toch ook maar voor gezien, niet lekker. “You don’t like zhis?” vraagt onze Poolse medereiziger Mariusz, met een twinkeling in z’n ogen. Ik zeg hem dat het een beetje raar smaakt en zo glibberig is. Met een grote grijns zegt hij; “It’s chickenass”

Verjaardagslunch

Hij had me al een paar keer aangekeken vanachter dat raam waar hij met z’n vrienden zat. Maar die koude blik kon niet voorkomen dat ik het ‘Miss Piggy syndroom’ kreeg. Ik raakte verkikkerd op hem, kreunde met nasale stem “Oh Kermit, I love you!” Je bent om op te eten… Dat heb ik toen maar gedaan.

De jongen die ons bediende keek me ongelofeloos aan. “Frog? You want frog?!” Dat beloofd niet veel goeds. Met een zakje loopt hij naar de glazen bak waarvan de hele bodem is bedekt met king-size kikkers. Ik durf niet te kijken welke hij pakt, maar volgens Edwin pakt hij een van de grotere van circa 15 cm, en stopt hij mijn Kermit in het zakje. De weegschaal geeft 200 gram aan. Hij kost €1,00 per 100 gram en gaat me dus een bom duiten kosten. Cadeautje voor mezelf op mijn 35e verjaardag. Tien minuten later ligt hij onherkenbaar in stukjes gehakt op min bord. Met hoi-sin saus, peper, ui en gember is het een lekker maal, maar die Aziatische gewoonte dode dieren gewoon maar met bot en al in stukken te hakken kan ik zeker niet waarderen bij Kermit de Kikker. Om zijn botjes zitten maar kleine stukjes vlees die lastig eraf te krijgen zijn, vooral met die donkere saus er aan. Maar hij is lekker, zoals alles lekker zou zijn met die combinatie van saus en kruiden. Niet glibberig en met een iets fijnere smaak en structuur dan kip.

Diashow: Eten en drinken in Maleisië. 

Vol goede moed lopen we het restaurant waar het gebeuren moet binnen. Het is meteen duidelijk dat we zelf niet veel mogen doen. De kok staat achter het enige fornuis en werkblad in de ruimte en met wat andere 'foodies' zitten wij aan een gedekte tafel toe te kijken. Jammer, tijdens de kookcursus in Thailand met m'n mams kookten we alles zelf, ik denk dat je er op die manier meer gevoel voor krijgt. Waarom we een schort krijgen is me niet helemaal duidelijk. In rap Engels met Indonesische tongval verteld de kok over de ingredi"enten en de bereiding. Het malen van de kruidenpasta kost op de traditionele manier veel tijd maar onze kok heeft een keukenmachine die het in een mum van tijd fijn pureerd. In gedachten loop ik door de supermarkt en grijp een pakje 'boemboe' (kruidenpasta) uit het schap. Minder smaakvol misschien maar zoveel makkelijker, en bovendien, hoe kom ik in 'good old' Hardenberg aan drie soorten gember en mini knoflook? We kijken en proeven zeven gerechten, heerlijk, en rollen daarna de straat door met het bovenste knoopje los... 

Sambal bij?

Vrijwel ieder afhaal Chinees in NL is een Chinees-Indisch restaurant. Toch heeft de toevoeging "Indisch" niet veel indruk op mij gemaakt merk ik nu. Veel van de bekende gerechten op de menukaart van Kota Radja zijn Indonesisch. Denk alleen al aan 'nasi,' het woord voor 'rijst' in Indonesië. Nasi goreng is gebakken rijst, mihoen en bami zijn Indo, babi pangang en babi ketjap, gado gado, kroepoek, sate, satesaus, koe lo yuk, ketjap en sambal, komt geen Chinees aan te pas. Vol op lekkers dus, alleen jammer dat het straat eten bij de 'warungs' wat tegenvalt. Misschien ben ik te pietluttig, maar rijst moet goed zijnniet papperig, niet te rauw. In een land war rijst het hoofdvoedsel is verwacht ik lekkere rijst, ook bij de restaurantjes op straat. Daar eten de local's en in de meeste landen is dat een goede graadmeter om te zien of een restaurant lekker en vers eten heeft of dat het wegens gebrek aan smaak gebrek aan klanten heeft. Als er veel local's zitten is het eten meestal lekker. In Indonesië meestal meet. De gerechten worden 's morgens klaargemaakt en in bakken in een vitrine gezet, dat wordt de hele dag verkocht, lauw dus. In combi met de rijst die vaak niet zo lekker is word ik daar niet blij van. Gelukkig is het in 'echte' restaurants wel beter en eten we gewoon goed. En in de plaats van de pittige sambal doen we 'Bintang bij?' Of avocado juice, gepureerde avocado met wat ijs en gecondenseerde melk.

Op Bali is de locale specialiteit 'babi guling,' varkentje aan het spit. Bij de babi guling warung krijgen we een bord met rijst, speklapjes, worst, pittig gehakt, wat hard, knapperig vel en 'lawang' een pittige salade van kokos, knoflook, chili, kool en varkensbloed. Ik was even bang dat het rauw bloed was maar het was eerst gekookt. Door de hoeveelheid chili kon ik niet proeven hoe het eigenlijk smaakt. Dat is zowel het voor- als het nadeel aan al die kruiden, eigenlijk wilde ik het wel proeven maar het klinkt zo vies, varkensbloed, brrr. Op Sulawesi probeer ik een stukje vleermuis. Fileren is vast teveel gedoe, ook voor andere vleessoorten trouwens, dus word het gewoon in stukken gehakt. Meer bot dan vlees in dit geval, en met lekkere kruiden, prima binnen te houden maar ook van batman kan ik de smaak niet tussen de kruiden door proeven.  

Ik ben niet zo bekend met het insectengebeuren, ben altijd meer een planten- dan een dieren liefhebber geweest dus ik kon het bord vol gebakken beestjes niet meteen identificeren. Volgens de jongen die het bord voor me hield waren het baby-bee's . Ik heb het nog even gegoogled en het klopt, coconnetjes van bijen. Best lekker, een beetje zoetig en nootachtig.

Whoeaaaa... we zijn in Cambodja, het land waar alles gegeten wordt! Net als de Nederlanders in de hongerwinter tulpenbollen gingen eten zijn hier in crisistijd ook grenzen verlegd, een smakelijk geluk bij een ongeluk. Dus ga er niet van uit dat je met barbaren te maken hebt, al komt het voort uit een barbaarse tijd. Pol Pot (1975-1978 aan de macht) verkocht vrijwel de gehele rijstopbrengst om wapens te kopen. De mensen hadden dus gewoon nix te eten, dan wil je wel spin of hond proberen.

Vandaag drie primeurs gehad, slang, hond en kwartel ei-met-schaal dat nog in de kwartel zat toen het werd gefrituurd. De vogel heb ik niet gegeten, had toen al een slang en een kikker op, was even genoeg. Edwin vond de slang niet lekker, leek teveel op paling denk ik. Uiterlijk dan. En er zat ook wel een smaakje aan, tussen vlees en vis in?! De smaak bepalen is lastig als je zoiets spannends eet. Ik mocht hem met vel en ingewanden opeten, ff dippen in peper, zout en limoensap. Lachende Cambodjanen om ons heen, dat hadden ze nog nooit gezien, buitenlanders die slang eten, en dan ook nog om een kikker vragen!

Net gefrituurde onthoofde Barbie's, deze kikkers.

Het kwartel eitje had ik er al uit gesnoept. 

Hondenliefhebbers lezen nu niet verder.  (Sorry Aniet, Ria, Han en vele anderen)                                                 Ze zouden misschien in de verleiding komen... want het was best lekker. Ongeveer de structuur van een runderlapje en dan met lekkere kruidjes. Een heel stoffig straatje vol met honden restaurants. Dat had ik in Vietnam ook al gezien, zou het dan toch niet sociaal geaccepteerd zijn of is het gewoon practisch?!

 Hotdog!

Nee, ik heb niet alles wat je op deze foto's ziet gegeten. Het meeste niet... 

Vleermuizen, ingewanden, rat en andere knaagdieren heb ik niet geprobeerd. Hoop ik. Je weet nooit wat je voorgeschoteld krijgt ;)

Fijgesneden buffelhuid wordt in een pittig sausje verwerkt, en geserveerd bij het knisperig gebakken Mekong-wier met sesamzaad en knoflook. Ik kan niet zeggen dat die saus een onverdeeld genoegen was.   

Ik vin’t héé’lijk
(vertaling: ik vind het heerlijk, dient uitgesproken te worden in het Katwijks)

Joël heeft het ook ontdekt en ons deze uitdrukking nagelaten. Het eten in Thailand gewoon ‘hee’lijk’. Er valt altijd wel iets te happe-snappe op straat, sateetjes van de gril, vers fruit, noodle soep, knieperties met geraspte kokos en geklopt eiwit, poffertjes van glibberige kokos, gefrituurde insecten, wafels met bananenjam, kippenvleugeltjes, gefrituurde banaan in een deegje, dunne pannenkoeken met banaan, ei en zoete, gecondenseerde melk en het wordt klaargemaakt terwijl je staat te wachten dus knettervers. Er wordt in alle reisgidsen en door de reisdokters gewaarschuwd voor het straat voer, het zou onhygiënisch zijn en dan is het wachten op de ‘Delhi-Belly’. Ik heb een theorie. Punt één; als het druk is bij een kraam is het lekker, die mensen gaan niet voor niets net naar dat kraampje. Punt twee; de doorloopsnelheid is hoog dus de kans op ‘minder vers’ is klein. Punt drie; je staat met je neus op de keuken en ziet dus precies hoe schoon het is.

Kwarteleitjes in een deegje, krab en visspiesjes

Gebakken brede noodles met ei, groenten en sojasaus is mijn favoriete lunchgerecht. Edwin neemt vaak een noodle soepje. Rijstnoodles, wat stukjes vlees, verse kruiden en wat gehakte pinda’s in een heldere bouillon. Het is eerder regel dan uitzondering dat we na elkaar eten. Hoe groot een restaurant ook is, het lijkt wel of er maar één gaspitje is zodat alles na elkaar klaargemaakt wordt. In toeristen restaurants met een Thais/westers menu duurt het vaak wel een kwartiertje voor je je maal krijgt maar in een Thais restaurant kan je het niet afknipogen. Ze pleuren de ingrediënten in de wok, sausjes erbij en klaar. Lekker knapperig vers. Pittige Tom Yam soep met citroengras, kokos en garnaaltjes, curry met plakjes rietsuikervrucht, vis of vlees in zoetzure saus, bananenbloem salade, groene papaya salade met pinda’s en gedroogde visjes, gebakken morning glory (bladgroente) in oestersaus en allerlei soorten nasi en noodles. Zoals er in Nederland peper en zout op tafel komt krijg je hier een rek vol chili. Gedroogd, vers in sojasaus en soort chili-ketchup. En natuurlijk nog vers door je gerecht. Net alsof je dan nog behoefte hebt aan wat extra, de stoom slaat toch al uit al je menselijke uitgangen. En dan te bedenken dat de Oost-Indië vaarders de chili uit Amerika hebben gehaald en in Azië geïntroduceerd. Wat zouden ze voor die tijd toch gegeten hebben…?

Pittige bananenbloemsalade met ei en curry met rietsuikervrucht.

Japie Krekel&Juffrouw Mier
Japie Krekel moest er ook aan geloven. Gefrituurd lag hij met z’n makkers op de kraam. De vrolijke Thaise propt hem met wat vriendjes in een zakje en met de plantenspuit sprietst ze hen nat met sojasaus. Ik proef vooral vleugeltjes, pootjes en de sojasaus, niet vies, niet lekker maar wel een hoge voedingswaarde. Dan maar liever de meelwormen en bijenpoppen, daar zit wel smaak aan, een beetje nootachtig. Juffrouw Mier mag in het vervolg ook blijven leven, net als Japie Krekel zit er weinig smaak aan haar, vooral veel irritante vliesjes.

Een tafel vol proteïne 

Japie en z'n maatjes 

Ik bijt z'n kop er af!