I live by the code of the road.
Every single night of my life
Nobody Knows a single place I go
City by city, night after night

Uit: Code of the road
Danko Jones

Colombia
door Martine.

Tijdsverschil -7 uur 
€1 = 2.400 Colombiaanse Peso

Ik had het hier anders verwacht. Minder westers, meer zichtbare armoede, toch een beetje onveilig. Het lijkt andersom te zijn. Natuurlijk, we zijn hier niet in Europa maar ook zeker niet in het Azië van de hutjes en viezigheid. En over de onveiligheid, niets van gemerkt of gehoord van andere reizigers. Integendeel, voor velen is dit het favoriete land van Latijns Amerika, met het grootste gevoel van veiligheid. * wordt vervolgd.

Bijna alle andere toeristen die we ontmoeten reizen een half jaar of langer. Waar doen ze het toch allemaal van? Sommigen zeggen dat ze toch geen werk kunnen vinden en al reizend wachten op het einde van de crisis. Een goede tijdsbesteding lijkt me. En vaak goedkoper dan thuisblijven. Na de luxe grote maar saaie motelkamers is het weer leuk om in hostels te slapen. We horen er veel verhalen over eventuele bestemmingen, wat is leuk, waar kan je de beste / goedkoopste / mooiste trippies boeken en de leukste hostels vinden. Aangevuld met andere onderwerpen en biertjes levert dat gezellige avonden op.

Het eten is hier niet slecht, een soepje, vlees met patat, rijst, bonen, een dikke witte maïs tortilla en wat salade is hier de standaard maaltijd. Met al die koolhydraten is het niet moeilijk dicht te groeien hier. Waar ik echt blij van word zijn de verse sapjes. Bramen, passievrucht, aardbei, zuurzak, ananas, banaan, mango, lulo en papaya. Alleen van die laatste word ik nog steeds niet blij. Smaakt stoffig. Lulo klinkt wat lullig maar is fris fruitig en origineel Colombiaans. En dan kiezen uit een combi met melk of water. Verse bananenmelk en bramenmelk, deliciosa!

De markt in San Augustin.

Een aantal steden die we bezoeken hebben een mooi koloniaal centrum. Het is leuk om daar een beetje doorheen te slenteren. Verder zien we vooral natuur en de binnenkant van de bus, dus af en toe een beetje stadsgewoel doet wel goed.

Bogotá.

Kleurrijk Bogotá.

Popayan.

We hebben weer lange busdagen. De afstanden zijn niet altijd even groot maar dat zegt niet zoveel. We gaan de komende maanden vooral door het Andes gebergte dus geen snelle rechte wegen. En niet altijd asfalt. Van Popayan naar San Augustin, toch maar 126 kilometer duurt zes uur. En jammer genoeg moeten we dezelfde weg terug. Het is het wel waard. San Augustin staat bekend om de 5.000 jaar oude beelden en “hunebedden” maar de omgeving is minstens zo mooi. We hiken, bezoeken het “Parque Archeologica”, hangen in de hangmatten van “Finca El Maco”, eten er lekker brood en rösti (Zwitserse eigenaar) en ik rij een paar uur paard. Door de bergen, langs de rivier, koffie plantages en velden vol fruit.

5.000 jaar geleden waren ze nog niet heel artistiek.

Koffieboeren.

Vallend water, altijd goed.

Mijn Amigo.

Bij “Valle de Cocoron”maken we een mooie wandeling door de bergen. De paden zijn glibberig en stijl, het snelstromende riviertje moeten we meerder malen oversteken en dat is niet echt wat voor Edwin (boomstammetjes) maar op de terugweg lopen we door glooiende groene velden met hoge waxpalmen.

Waarom moeten die palmen zo hoog worden, de zon komt toch ook beneden?!

Hoge, heel hoge palmen.

* vervolg " veiligheid"

Nee, er is ons niets gebeurt. Maar de bus waar we in hadden kunnen zitten is wel in brand gestoken door guerillias. Ze hebben wel eerst netjes iedereen laten uitstappen.

We wilden de vrijdag voor de zondagse verkiezingen uit San Augustin weg, omdat de bussen niet reden op zondag, en in dit gebied waarschijnlijk ook niet op zaterdag, vanwege die guerilias dus. De eerste bus viel uit en we hadden geen zin om te kijken of de volgende plek had en besloten de middagbus te nemen, dan wisten we zeker dat er plaats in de bus was. Toen die bewuste bus er aan kwam hoorden we dat die andere bus dus afgebrand was. Volgens de bus chauffeur was er nu geen probleem meer, het leger had alles onder controle. 'Geloof niet in de duivel, geloof in god' riep hij ons geirriteerd toe. Ik geloof in de ene noch de andere maar wanneer dan Colombianen niet met die bus meewillen vanwege het mogelijke gevaar geloof ik daar wel in!

Nog een paar dagen in San Augustin dus, geen straf trouwens. De maandag na de verkiezingen was de route nog steeds vergeven van de guerillas dus hebben we maar een andere, langere route genomen, een dag extra in de bus worden we niet fitter van maar het is wel stukken beter voor de zenuwen.