Waar lopen de straten vanavond naar toe,
zouden ze altijd maar verder gaan ?
Wat doen ze nadat ze de hoek omgaan ?
Ze hebben alvast hun lantaarn aan.
Waar lopen vanavond de straten naartoe ?

Uit: " Waar Lopen De Straten "
Boudewijn de Groot

Mexico

14-4-'10 - 3-5-'10
Tijdsverschil - 7 uur
€1 = 16 Pesos

Maya Ruïnes
door Martine

De tocht van Flores, Guatemala naar Palenque, Mexico is legendarisch. Tot nu toe is het openbaar vervoer in Centraal Amerika redelijk tot supergoed geweest maar nu hebben we er een. Een back-breaking-ride. Na een paar kilometer asfalt is het op. Alleen nog maar zand en gaten. Met een gangetje van 30 km per uur hobbelen we drie uur door een arm deel van Guatemala. Wat het wel weer pittoresk maakt met de tochtige planken hutjes met palmbladen dak. Jammer voor de Guatemalteken, mooi voor ons.
We varen de grens over naar geciviliseerd Mexico. Asfalt en een kamikaze chauffeur zorgen ervoor dat we snel in Palenque zijn.
De Maya ruïnes van Palenque zijn netjes gerestaureerd en ze staan in een strak onderhouden park. Er zijn veel Mexicanen die allerlei troep verkopen, Maya schilderijen, poppen, aardewerk, T-shirts, fluiten, tassen enz. Niet zo spannend dus. In Tikal valt nog van alles te ontdekken waardoor de fantasie geprikkeld wordt, bovendien waren er heel weinig toeristen. Daardoor valt Palenque een beetje tegen. We besluiten dan ook niet meer oude stenen te gaan bekijken, alleen nog die in Tulum omdat we daar toch naartoe gaan. De beroemdste sites slaan we over. Te druk en te “glad”.

"Hola amigo, painting?"

Maya ruïnes van Palenque

Ondergronds badderen.

In Merida doen we een cenote toertje. Cenotes zijn ondergrondse grotten gevuld met water. Ze zijn onzichtbaar tot het dak van de grot instort en de cenote zichtbaar en toegankelijk wordt. Sommigen zijn gevuld met zout water, als ze in verbinding staan met de zee. De cenotes in Merida hebben zoet water. In een karretje op smalle rails, door een paard voort getrokken rijden we in de moordende hitte van de ene naar de andere om daar weer af te koelen in het frisse water. Elke keer als we stoppen moeten we even zoeken waar het is, het zijn alleen maar gaten in de vlakke grond.

Door een gat in de grond/plafond afdalen.

Heerlijk helder water.

The wild west.

Ondergronds duiken.

In het strandplaatsje Tulum maak ik twee cenote duiken. Na wat uitleg over grotduiken plons ik samen met mijn divemaster in het zoete water. Op 3 meter diepte gaat het over in zout water. Het is zo helder dat de divemaster voor mij lijkt te zweven. Dicht bij mijn masker zwemmende visjes lijken ook te vliegen. Een beetje surrealistisch. En dan tussen de stalactieten en stalactieten door met een zaklamp, omdat het daglicht uit het ingestorte dak ver weg is.

Stalac... uuhhh?

Vamos a la playa.

Het zand van het strand is hagelwit en lekker zacht tussen de tenen. Het water is blauw en turquoise, zoals het hoort. De geweldige golven gooien me omver, de wind waait het zand in onze bungalow en daarmee in ál onze spullen, perfectie is ook zo saai. Edwin en ik “werken” aan ons kleurtje terwijl Jonas een duikcursus doet. Het is moeilijk een paar weken met ons te reizen en niet aangestoken te worden door het duik-virus.

Zand, zand en nog eens zand...

De volgende bestemming is dan ook het duik-eiland Cozumel. Een paar straten vol toeristenwinkels en restaurantjes die overdag overspoeld worden door Amerikanen en wat ’s avonds uitgestorven is. Onder water is veel koraal, in mooie formaties om tussen- en onderdoor te zwemmen en een aantal enorme kreeften. Tijdens een stroming-duik spotten we een middelmaat schildpad en een haaitje, de eerste voor Jonas dus die is ook blij.

Kreeft, jummie.

Jonas.

Om het eiland te bekijken huren we brommertjes maar na 10 minuten begint het te regenen en dat blijft het wel even doen. Na een lange koffie pauze lijkt het droog dus daar gaan we weer, maar dat was maar schijn. En nu is er nergens een restaurant in zicht dus rijden we het halve eiland, een heel saai stuk, door de regen. Dan de andere helft langs de kust, dat is altijd goed. En we zijn op tijd terug voor de tweede helft van de een of andere voetbalwedstrijd, dus de mannen zijn weer blij.

De laatste dagen Mexico, en ook de laatste dagen met Jonas spenderen we in Playa del Carmen. Een enorm lange straat met winkels en restaurants en een strand tegen ladingen hotels aangeplakt. Dit heeft niets met Mexico te maken.

Playa del Carmen.

Maarhet is een prima plaats om Edwin’s 40^e verjaardag op een hele foute manier te vieren. ’s Morgens haalt Jonas lekkere koffie en broodjes en daarna praat Edwin via skype met zijn moeder en met vrienden. ’s Middags voert Edwin de eerste verjaardag opdracht uit en ’s avonds drinken we allerlei fijne vloeistoffen in playa’s fijne etablissementen. Ik taai om een uur of drie af maar die oude Edwin houdt het met Jonas nog vol tot half zes.
Vanzelfsprekend doen we de volgende dag niets, alleen verkassen naar Cancun. Jonas vertrekt de ochtend daarna om vier uur, iets te vroeg om hem weg te brengen. Na een dikke knuffel stapt hij in een taxi en kruipen wij nog een paar uur in bed. Jammer dat hij weggaat, geweldig dat hij er was. We hopen dat hij hard gaat sparen zodat hij volgend jaar naar Afrika kan om weer een stukje met ons mee te reizen. We zullen zien of dat lukt…. Misschien eens wat minder de kroeg in Jonas?