If you miss the train I'm on, you will know that I'm gone
You can hear the whistle blow a hundred miles
Lord I'm one, Lord I'm two
Lord I'm three, Lord I'm four
Lord I'm five hundred miles away from home

                                        Uit: " 500 Miles "
                                        Hedy West 

Australië

13-04-2009 - 27-05-2009
Tijdsverschil +8 uur
€1 = 1,50 Australische Dollar 

Melbourne 

Ik heb de pest aan vliegen. Niet dat ik vliegangst heb maar ik vind het gewacht en gehang op een vliegveld dodelijk saai. Het is maar vier uur vliegen naar Melbourne maar ondanks dat vertrekken we al om half zeven in de ochtend. Dat betekent dus dat de taxishuttle om vier uur voor ons motel in Auckland staat te wachten om ons naar het vliegveld te brengen. Waarom deze dagelijkse vlucht naar Melbourne op dit belachelijke tijdstip gaat is me een raadsel maar we hebben het er mee te doen. Het is twee uur vroeger in Australië. We landen dus om half negen plaatselijke tijd. Na het gebruikelijke gedoe bij de douane staan we een klein uurtje later dan eindelijk buiten.

Met 26 graden is het herfst in Melbourne. Maar we horen al snel dat deze temperatuur niet gebruikelijk is voor de tijd van het jaar. Het weer in Melbourne is zo wie zo een apart verhaal. Het meisje achter de receptie van onze goedkope backpackers hostel zegt altijd een paraplu en zonnebrandcrème in de tas te hebben.
‘The weather in Melbourne can change very quick’, volgens haar.
Het is rond de middag en Martine ligt wat bij te slapen van de vlucht. Ik zit buiten voor het hostel, dat midden in het centrum aan Kings Street staat, een sigaret te roken. Net als in Nieuw Zeeland is, buiten op straat, de enige plek waar je mag roken.
Overal om me heen staan de hoge wolkenkrabbers en even heb ik het gevoel weer in Amerika te zijn. Niet ver van het hostel staat het rugbystadion. Het lijkt erop dat er zo dadelijk een wedstrijd gespeeld gaat worden want van alle kanten uit het centrum komen mensen gelopen met een rugbyshirt aan en een sjaal om de nek. Supporters van beide teams lopen, zonder problemen te veroorzaken, samen naar het stadion. In Australië is een sportwedstrijd nog iets waar je rustig met je kinderen naar toe kunt gaan. Of dat ook geldt wanneer de tegenstander uit Sydney komt, dat weet ik niet. De rivaliteit tussen Melbourne en Sydney is te vergelijken met die tussen Amsterdam en Rotterdam. We horen een paar keer iemand zeggen dat Sydney helemaal niks is. De mensen daar zouden veel te druk met zichzelf zijn. Het gestreste Sydney zou niet te vergelijken zijn met het relaxte Melbourne.
Dat Melbourne sportgek is dat is te zien aan de vele stadions in de stad. Zo staat er vlak achter ons hostel een rugbystadion dat is te vergelijken met de Amsterdam Arena. Aan de andere kant van het centrum staan drie grote stadions op een gebied van ongeveer twee bij twee kilometer. Het cricketstadion is nog groter dan het rugbystadion en vlak ernaast staat de Rod Laver Arena waar elk jaar de Australian Open wordt gespeeld. Eén van de vier Grand Slam tennistoernooien. Net buiten het centrum heb je ook nog het Formule 1 circuit liggen.
In het centrum zelf barst het van de kleine stadionnetjes waar de populairste Australische sport wordt beoefend….. drinken. Als we de verhalen moeten geloven kan het hier wat dat betreft nog gezellig worden. Tot nu toe valt het echter nog mee. We zien één vrouw met een kegel van Melbourne tot Tokyo en twee kapotte knieën door twee ambulancebroeders onder hevig protest weggedragen worden maar daar blijft het wel bij. Hier geen toestanden zoals in Londen waar om vijf uur ’s middags de halve stad bezopen lijkt
.
We hebben nog geen camper voor de komende tijd in Australië. Op het internet staan genoeg bedrijven die ons een camper kunnen leveren maar de meesten zijn erg duur. Nadat we in de stad zelf nog wat geprobeerd hebben te regelen valt de keus op de Hippie camper. Het is een klein busje waar je niet in kunt staan maar van alle gemakken voorzien als we het verhaal op internet moeten geloven. En de twintig Euro per dag, dat het wagentje moet kosten, is ook een reden dat we voor de Hippie gaan. Klein nadeel is wel dat het busje pas over een week beschikbaar is. Martine denkt dat een hele week in Melbourne wat te lang zal zijn maar ik weet haar te overtuigen dat dat wel mee zal vallen. Volgens mij heeft de stad genoeg te bieden om je er een week te vermaken. Achteraf zal ik gelijk krijgen want we vervelen ons geen moment in deze geweldige stad.

Melbourne is het bewijs dat oude en moderne architectuur prima samen kunnen gaan. Het moderne Federation Square, midden in het centrum, ligt naast het oude Flinders Street Station en beiden zijn een lust voor het oog. Door de hele stad heeft men, wanneer er een oud gebouw gesloopt moest worden, de gevel in veel gevallen laten staan en gerestaureerd. Het nieuwe gebouw is vervolgens tegen de oude gevel aangebouwd. Lopend door de stad kom je ogen tekort. Melbourne ligt aan de kust. Om dit meer te benadrukken is men een paar jaar geleden begonnen met het bouwen van de Docklands. Het is een stad in de stad met veel moderne gebouwen die rondom de haven zijn gebouwd. Als je in de haven rondloopt, heb je een prachtig uitzicht op de skyline van de stad.
Als we een grote afstand hebben te overbruggen dan doen we dit met de gratis shuttlebus of de eveneens gratis Circle Tram. De tram rijdt een rondje door het centrum en de bus pakt ook de aangrenzende wijken mee. Tijdens de rit krijg je allerlei informatie over de stad en de plekken waar je langs rijdt.
Na een hele dag in de stad te hebben geslenterd, eten we krokodil in Chinatown. Het is niet alleen in Chinatown waar je hier Aziaten ziet. Het is opvallend hoeveel Aziaten er in de straten van Melbourne lopen. Af en toe heb je het idee in Bangkok te zijn. Later in Sydney zal dit hetzelfde zijn.
Vanaf de Rialto Tower bekijken we de zonsondergang. Het gebouw is met zijn 253 meter niet meer het hoogste gebouw van Melbourne maar het was het eerste gebouw met een verdieping waar je rond kunt lopen en een uitzicht van 360 graden over de stad hebt.

Uitzicht op Melbourne vanaf de Rialto Tower 

De rest van de week bezoeken we onder andere het mooie Melbourne Aquarium, de Queen Victoria Market met zijn honderden kramen vol met rommel, rijden we een mooie fietstocht die ons al snel doet vergeten dat we in een stad van meer dan drie miljoen mensen zijn, komt Melbourne op het lijstje met wereldsteden waar we naar de bioscoop zijn geweest, bekijken we de St. Pauls Cathedral en de twee bekendste musea van de stad. Het geweldige National Gallery Victoria en het iets minder interessante Melbourne Museum.
Dat we van dit laatste museum minder genieten komt misschien ook omdat het paasvakantie is en honderden ouders hebben besloten om met hun kroost naar het museum te gaan. In een file van kinderwagens, buggy’s en schreeuwende kinderen lopen we door het museum. Sommige kinderen krijsen zo erg dat het zelfs de ouders te gek wordt.
Ik zie een moeder twijfelen hoe ze dit probleem aan zal pakken en naar een pedagogisch verantwoorde oplossing zoeken. Eerst probeert ze rustig het kind tot bedaren te brengen door hem af te leiden. Ze wijst het kind op de scherpe tanden van een opgestopte Dingo, maar dit blijkt een averechts effect te hebben. Dan zie je de vrouw denken of ze het kind even hard bij de arm kan pakken. Maar blijkbaar is ze bang dat daarna alle ogen op haar gericht zullen zijn en ze besluit over te gaan op het negeren. Dit heeft een nog averechtser effect zodat ze op de vader begint te foeteren die volgens haar weer eens veel te weinig doet om het kind rustig te krijgen. Ze heeft echter gemist dat hij net daarvoor een drama heeft kunnen voorkomen. Eén van hun andere kinderen had besloten om het skelet van de dinosaurus eens van wat dichterbij te bekijken. De vader was er net op tijd bij voordat het joch de stevigheid van de rechterpoot kon gaan testen.
‘Ja gezellig, laten we naar het museum gaan. Dat is leuk en de kinderen steken er ook nog wat van op…….’ Pfff
Zelfs Martine, die normaal gesproken erg veel geduld heeft met kinderen, kreeg er de kriebels van.

De week vliegt voorbij en krijgt een spectaculair eind. Cirque du Soleil heeft haar tent in Melbourne opgeslagen, en staat met de show “Dralion” in de Docklands. De meeste voorstellingen zijn al uitverkocht maar het lukt ons twee kaarten te bemachtigen. Ik had al veel goede dingen over Cirque du Soleil gehoord en het is inderdaad super mooi. Na afloop lopen we langs het verlaten rugbystadion. Een grote groep meeuwen zweeft in het licht dat vanuit het dak van het stadion schijnt. De skyline met zijn duizenden lichtjes straalt voor ons en we zijn het er beiden over eens. Melbourne is fan-tas-tisch.

Kramperen 

We zijn al een week in Australië en hebben nog geen kangoeroe gezien. Het wordt dus tijd dat we eropuit trekken. Met de taxi gaan we de volgende dag naar het camperverhuurbedrijf dat twintig kilometer buiten het centrum ligt. Na de papier rompslomp te hebben ingevuld en het busje te hebben geïnspecteerd op schade, kunnen we dan eindelijk op pad.
We gaan richting het westen om de Great Ocean Road te gaan rijden. Dit is volgens de Australiërs een must-do als je in het zuiden bent. Als we een poosje op de beroemde weg hebben gereden worden we er nog niet echt warm of koud van. Het is wel mooi maar in Nieuw Zeeland hebben we door heel wat mooiere gebieden gereden. Het laatste deel ( ligt eraan van welke kant je komt ) schijnt echter het mooist te zijn. Maar dat doen we morgen.

De Hippiecamper 

In Nieuw Zeeland reden Brenda en Raimundo in een soort gelijk busje als de Hippiecamper waar wij nu in rijden. Het leek ons een prima manier om een paar weken mee door Australië te rijden en te kamperen. Bij het camperverhuurbedrijf was ons echter al opgevallen hoe weinig ruimte er in het kleine busje was. We kunnen maar net onze kleren en rugzakken kwijt.
Overdag is het heerlijk zonnig maar ’s avonds koelt het net als in Nieuw Zeeland erg af. Als je op een camping zit met een ongezellige tv kamer ( als die er al is ) en het te koud is om ’s avonds buiten te zitten, is het busje al gauw heeeeel erg klein. Sterker nog, het is dan een ideaal ding als je een eind aan je relatie wilt maken. Daar kan geen flitsscheiding tegenop. Vanwege de kou liggen we die avond dus vroeg op bed met als gevolg dat we ook heel vroeg wakker zijn. Het is nog geen zeven uur als Martine haar boterhammen wil gaan roosteren. Hoewel de achterklep en de zijdeur open staan, is het roosteren van een boterham genoeg om het brandalarm dat in de bus tegen het plafond zit af te laten gaan.
‘Gooooood morning Auuuuustraliaaaaaaa.’
Martine sloopt het ding om de batterij eruit te kunnen halen. In Cairns zullen we wel zien wat het ons gaat kosten.
Maar voor ons is het duidelijk. Zolang het ’s avonds te koud is om buiten te zitten, slapen we in een hostel. Na de Great Ocean Road gaan we terug richting Melbourne om via de oostkust naar Cairns te rijden. Bij Brisbane, of net daarna, hopen we de koude nachten weer voor een hele poos achter ons te laten en weer maanden in tropische temperaturen te verkeren.

Great Ocean Road

De “Twelve Apostels” en “The Bay of Islands”, waarschijnlijk de meest gefotografeerde plekken langs de Great Ocean Road, zijn zeker de moeite, maar we zijn geen van beide erg onder de indruk van de beroemdste weg van Australië. Het hoogtepunt van de Great Ocean Road is het moment dat we een bocht door rijden en tientallen toeristen naar de bomen boven hen zien turen. Wanneer we uitstappen blijken er twee Koala’s in de bomen te zitten.
‘Leuk’ denken we, dat we die al zo snel te zien krijgen. Wanneer er twee Australische vrouwen bij ons komen staan en zeggen dat ze al veel Koala’s hebben gezien maar nog nooit in het wild, blijkt het toch specialer dan we eerst dachten.
De eerste kangoeroe die we zien ligt dood aan de kant van de weg en er zullen nog velen volgen. Het zal echter nog een paar dagen duren voordat we die rond zien springen.

Een Koala in het wild schijnt specialer te zijn dan we dachten.


National Park 

Die zien we in het Wilsons Promontory National Park. ( WPNP ) Na een lange dag rijden komen we daar ’s avonds laat aan. Het is even wennen aan de afstanden die we af moeten leggen om ergens te komen. 400 kilometer rijden op een dag wordt meer regel dan uitzondering. Het landschap met zijn miljoenen eucalyptusbomen is niet zo gevarieerd als in Nieuw Zeeland en soms wat saai.
In het WPNP lijkt het erop dat er ook hier pas een grote bosbrand heeft gewoed. Grote stukken land staan vol met zwartgeblakerde bomen en is er bijna geen groen te zien. Alleen het staalgras lijkt de brand te hebben overleefd. Later horen we dat hele gebieden gecontroleerd worden afgebrand om zo de vegetatie in stand te houden.
Als je net uit Nieuw Zeeland komt waar we veel hebben gewandeld door prachtige natuur, dan valt het gedeelte dat we tot nu toe hebben gezien van Australië toch wat tegen. Het WPNP heeft een paar mooie stranden en uitzichten maar is niet echt spectaculair. We moeten even een knop omzetten anders gaan we teveel vergelijken en zal Australië geen eerlijke kans krijgen.
Maar we zien dus de eerste kangoeroes. Of beter gezegd Wallabies. Sterker nog we struikelen er bijna over, zo dicht zitten de beesten bij de paden. En hoewel ze ons goed in de gaten houden zijn ze helemaal niet schuw zodat we ze rustig op de foto kunnen zetten.

Skippy de kangoeroe.


De Hoofdstad  van Oz 

Na weer een lange reisdag bereiken we Canberra, de hoofdstad van Australië. Omdat Melbourne en Sydney er niet uit kwamen welke stad de hoofdstad moest worden, besloot men honderd en één jaar geleden om een nieuwe stad te bouwen tussen de twee rivaliserende steden in. Er was toch nog ruimte zat. De stad is een wereld van verschil vergeleken met Melbourne. Waar Melbourne een lust voor het oog was met een bruisend centrum, is Canberra erg, erg saai. Misschien komt het omdat het Anzac day is, de nationale dodenherdenking / Bevrijdingsdag, dat het zo rustig is in de stad. Maar ook al was dat niet het geval geweest dan kan ik me niet voorstellen dat het gezellig zou zijn geweest in het centrum.
Het centrum staat vol met saaie kantoorgebouwen en het heeft geen enkele sfeer. Het weer is ook omgeslagen en het regent en het is koud in Canberra. We gaan dus maar weer naar het museum. De musea in Australië, mits kindervrij, zijn de mooiste waar ik tot nu toe ben geweest. We zijn van plan om de komende tijd, wanneer we in een stad zijn, veel musea te bezoeken.
Na twee dagen hebben we genoeg van Canberra gezien.

Wanneer ik onder de douche vandaan kom zie ik Martine prutsen met de laptop. ‘Euhh, ik geloof dat ik niet zo’n goed nieuws heb.’ zegt ze.
Toen ze uit bed stapte bleef ze met haar voet achter het snoer van de laptop steken met als gevolg dat deze op de grond is gevallen. De accu laad zichzelf niet meer op. Het lukt alleen nog als we zelf het snoer vasthouden op het punt dat het groene lampje gaat branden en dan stil blijven zitten. We hebben nog geluk dat het op deze manier gaat al is het wel irritant en een gemartel van niks.
We gooien snel onze spullen in de bus en gaan op weg naar Sydney. Daar zal vast wel een computerdokter zijn die het ding kan maken.


Sydney

We boeken voor vier nachten een kamer in het Y hotel, aan de rand van Hyde park, midden in het centrum van Sydney. Uitgerust trekken we de volgende ochtend erop uit om de stad te verkennen en onze laptop te laten maken.
‘Hmzz……, yes…, hmzz….’ is de eerste reactie van een slecht Engels sprekende Chinees in de Computer Superstore aan Pitt Street in Sydney.
‘I have to open it….132 dollar.’ zegt hij direct.
Wel ja, alles beter dan martelen met die stekker. Maak hem maar. Twee dagen later kunnen we de laptop weer ophalen. Dat probleem is dus mooi snel opgelost.
Sydney is de grootste stad van Australië. De meeste interessante dingen staan in het relatief kleine centrum. Het heeft, volgens ons, niet de sfeer van Melbourne maar het is een mooie stad. Grote trekpleisters zijn natuurlijk het Opera House en de Harbour Bridge. De twee bekendste bouwwerken van Australië zorgen weer voor zo’n speciaal gevoel. Zo vaak gezien op televisie, en daar loop je dan.
Boven op de Harbour Bridge zien we een hele rij mensen lopen. Het blijkt dat je met een tour de brug kunt beklimmen. Eerst lijkt het me nog wel wat maar als we de prijs van 180 dollar zien besluiten we toch maar voor één van de stenen torens van de brug te gaan. Voor negen dollar heb je bijna hetzelfde uitzicht als de mensen op de brug. Binnen in de toren is een leuk, klein museum ingericht over de bouw van deze beroemde brug. En daar kom ik ook op een onderwerp voor een nieuwe prijsvraag!!
Ik had al een paar leuke prijsvragen bedacht maar die bleken op het internet zo gevonden te zijn. Deze is ook niet moeilijk dus zal ik de vraag wat cryptisch omschrijven om het niet zo heel erg gemakkelijk te maken. Hier komt ‘ie!!

Prijsvraag

[ tromgeroffel]
Op een heugelijke dag toen de Harbour brug net klaar was, zorgde een man met Nederlandse roots voor wat opschudding.

Wie was deze man en wat deed hij.
Wat was de straf die hij daarvoor heeft gekregen.
En als laatste, wat heeft het gekost om de brug te bouwen.

Niet al te moeilijk lijkt me. En deze keer zou ik zeker mee doen want God, oh God wat een prijs hebben we gevonden. Het is echt om te jank…. Euh prachtig!!!
De antwoorden kun je wederom sturen naar ons e-mailadres die je nog steeds kunt vinden onder het kopje “Contact”

Suc6

Na drie dagen zijn we blij dat we ons hotel voor vier nachten hebben geboekt en niet voor een week want dat zou in Sydney wel te lang zijn geweest. De plekken buiten het centrum, zoals de wijk Kings Cross vallen erg tegen. Het centrum zelf kun je in drie dagen makkelijk bekijken. Met de Harbour Bridge en het Opera House zijn de Botanische tuinen met zijn duizenden grote vleermuizen en vele kaketoes, het Museum for Temporary Art en het Museum van New South Wales bezienswaardigheden die je, volgens mij, niet over mag slaan.

Het Opera House gezien vanaf de Harbour Bridge


Blue Mountains

In de omgeving van Sydney liggen veel National Parken. De bekendste en meest bezochte is Blue Mountains NP. Dat zal wel niet voor niets zijn denken we, dus op naar Katoomba om het met eigen ogen te bekijken. En het is inderdaad prachtig!
Blue Mountains NP dankt haar naam aan de blauwe waas die hier altijd tussen de bergen hangt. Vanaf Echo Point kun je kilometers ver kijken over de canyon en heb je een goed zicht op de “Three Sisters”, drie grote rotsen. Na een kleine wandeling betrekken we een kamer in een klein maar erg gezellig guesthouse net buiten het centrum.
Voordat we de volgende dag weer op pad gaan om een flinke wandeling te maken, moet ik eerst de cadeautjes uitpakken die Martine voor mijn verjaardag heeft gekocht. Voor het eerst ben ik in de herfst jarig. Ik moet echter nog even geduld hebben voordat ik de film “Papillon” kan gaan bekijken. De laptop weigert de film die ik van Martine krijg af te spelen. ’s Avonds krijg ik nog bezoek van mijn moeder via Skype. Het is leuk haar weer even te spreken en te zien en te horen hoe ze al dagen naar het Skypen heeft toegeleefd.
We maken een fantastische wandeling. Het pad loopt langs de bergwand door een mooi stuk regenwoud, met regelmatig mooie uitzichten op het immens grote dal. We balen ontzettend dat we ons fototoestel zijn vergeten want we hadden hier heel wat mooie plaatjes kunnen schieten. De volgende dag maken we gelukkig een vergelijkbare wandeling en wordt dit dus toch nog goedgemaakt.

De Blue Mountains met de Three Sisters

Organisch 

Nimbin is een gehucht met ongeveer 400 inwoners dat we via een kleine slingerweg in de loop van de ochtend bereiken. Iedere Australiër kent het kleine plaatsje en heeft er wel een mening over. Het hele dorp staat in het teken van Marihuana. Er is een klein Marihuana museum waar je kunt zien hoe je het best je eigen wiet kunt verbouwen en overal in het pand staan leuzen geschreven inde trant van: een tevreden roker is geen onrust stoker, make love not war en veel teksten zijn gericht tegen het Australische drugsbeleid.
We zijn echter net te laat. Twee dagen geleden was in Nimbin het jaarlijkse “Mardi Grass Festival.” Uit alle uithoeken van Australië komt men dan naar dit plaatsje om te protesteren tegen het drugsbeleid en een heel weekend feest te vieren. Er worden dan ook de Nimbin Olympics gehouden.
Onderdelen van deze wedstrijden zijn o.a.: Joint werpen, wie draait de grootste joint, wie draait het snelst een joint en wie kan de meest creatieve joint draaien. Hoogtepunt is de optocht die door de straat van het dorp gaat en waar veel mensen, met of zonder kleren, aan mee doen. Want het gaat er dit weekend om dat je jezelf helemaal vrij voelt en blijkbaar kan dit beter door naakt op een fiets te gaan rijden.
Ondanks dat het hele plaatsje in het teken van Marihuana staat, is het nergens te koop. Het blijkt dat er vaak undercoveracties zijn van de politie. Als een winkel of bar wordt betrapt op de verkoop van wiet dan kunnen ze de tent direct sluiten. De enige manier om aan wat wiet te komen is om het op straat van iemand te kopen. Het duurt niet lang voordat er iemand bij me komt staan en me wat aanbied. Hij wil echter 40 dollar voor een klein hoopje wiet en ik sla het aanbod lachend af.
’40 bucks, that’s a lot of money mate!’
‘But it is organic’ probeert hij nog maar ik bedank. Dat doe ik trouwens voor dat hele Nimbin. We kregen een paar keer te horen dat we Nimbin niet mochten overslaan en dat het geweldig moest zijn. Misschien is dat zo voor Australiërs maar voor een Nederlander stelt het weinig voor. In de winkels kun je dezelfde rotzooi kopen als in de Damstraat in Amsterdam. Hashpijpjes, Bob Marley T-shirts en andere troep met een afbeelding van een wietblad erop vinden gretig aftrek bij de toeristen. Wij houden Nimbin na twee uur voor gezien en rijden verder naar Byron Bay

Hip, Hippies en Surfdudes lezen we over Byron Bay in de Lonely Planet, en dat klopt helemaal. Byron Bay is één van de populairste badplaatsen van Australië. Vooral bij de jongeren is het The Place to Be! Waarschijnlijk komt dit ook omdat het zo dichtbij Nimbin ligt. Het is maar een klein eindje rijden om een voorraad wiet te halen. Daarna kun je de hele dag stoned op het strand te liggen om je vervolgens ’s avonds klem te zuipen in één van de vele barretjes in het stadje.
Je raad het al, Byron Bay vinden we ook niks! Het zal nog een paar dagen duren voordat we weer op een plek komen die we wel leuk vinden. Na Byron Bay rijden we door de Gold Coast. Badplaats na badplaats, en als je er één hebt gezien dan heb je ze allemaal gezien. Griezelig nette parkjes en boulevards met duizenden fastfood restaurantjes en kleine souvenirwinkeltjes. Need I say more?
De stranden zien er mooi uit. Alleen jammer dat je grote delen van het jaar de zee niet in kan omdat de uiterst giftige Boxjellyfisch* dan in de wateren rond zwemt. We rijden nu al een poosje door het land en zijn het er beiden over eens dat Australië erg tegenvalt. Misschien dat andere delen van het land wel mooier zijn en hebben we voor de verkeerde route gekozen, maar Australië komt hopelijk niet in de Top 15 van mooiste landen die we bezoeken, dat is duidelijk!
De lange afstanden die we moeten rijden zijn er de oorzaak van dat ik de Hippiecamper heel langzaam begin te haten. Autorijden vind ik al niks aan en hier is het vaak erg, erg saai. We vermijden zoveel mogelijk de snelweg om het nog wat interessant te maken maar het helpt niet veel. Dit zal het hele verblijf in dit land zo blijven.
*Jellyfish=kwal.

Na weer een dag rijden komen we ’s avonds aan in het kleine plaatsje Marlborough. Typisch zo’n plaatje waar geen stuk touw te koop is om tieners tegen zichzelf te beschermen.
‘Voorzichtig rijden’, zeg ik tegen Martine.
‘Hier wil je zelfs niet dood worden gevonden.’
Maar gelukkig is er een camping waar we kunnen overnachten. Ondanks dat de temperatuur best lekker is ’s avonds, slapen we in zogenaamde cabins. Vaak zijn het bouwketen met daarin een bed en een televisie maar soms zijn het ook aardige zomerhuisjes. Je betaald wel wat meer als een plaats voor je campertje, maar je hebt wat meer bewegingsvrijheid. En als ’s avonds de muggen wat actiever worden is het wel prettig dat je niet om acht uur in die rot hippie zit.
De camping heeft zelfs een restaurant. Als we binnenkomen, blijkt het een vrij kaal hok. Als ik de wat slungelige ober vraag wat de soep van de dag is die op de menukaart staat is het antwoord: ‘none.’
Okay, geen soep dus. Doe me dan maar het stuk varkensvlees met aardappelen en groente. Het eten dat ik even later voor me op tafel krijg gezet is zo verschrikkelijk slecht dat we er gewoon om moeten lachen. Er is zelfs nog geen moeite genomen om wat peper en zout op het vlees te strooien, laat staan wat kruiden. Er liggen twee gefrituurde aardappelen op het bord en de groente bestaat uit wat droge doperwten met wat maïs.
Ik ben het eten in Australië al zo zat, maar dit slaat werkelijk alles. Als we teruglopen naar onze cabin, baal ik ervan dat ik die 40 dollar in Nimbin niet heb uitgegeven.

 Crocodile Hunter

In 1970 begonnen Bob en Lyn Irwin een klein reptielenpark in het kleine plaatsje Beerwah. Vandaag de dag is het één van de bekendste dierentuinen van de wereld. Dit is voornamelijk te danken aan hun zoon Steve. In 1992 werden hij en zijn vrouw Terri eigenaar van de dierentuin. Dankzij de televisieprogramma’s die Steve deed werd hij wereldberoemd als de Crocodile Hunter. Deed, want in 2006 overleed hij toen hij iets te dicht bij een Pijlstaartrog kwam en het dier hem met zijn staart recht in het hart stak. We brengen een bezoek aan de dierentuin die tegenwoordig aan de Steve Irwin Road in Beerwah is gevestigd.
De dierentuin is niet groot en er zijn voornamelijk dieren te zien die in Australië voorkomen. Veel plek is er voor de krokodillen. Elke krokodil heeft zijn eigen omheinde plek. Er zijn veel Koala’s te zien. Je kunt de beesten aaien en van dichtbij mooi fotograferen. Net als in Roo Heaven, waar veel kangoeroes rond huppelen en bij je komen om te kijken of je ook een zakje voer voor ze hebt meegenomen die je bij de ingang kunt krijgen.
Andere dieren die je er kunt zien zijn o.a. Emoes, Cassowaries, Dingo’s, en de Tasmanian Devil. Alleen olifanten en de tijgers zijn niet inheemse dieren in het park. Hoogtepunt voor veel bezoekers is een show in het Crocoseum. Een klein stadion in de dierentuin waar Steve Irwin zijn beroemde krokodillenshows voorheen opvoerde. De show is leuk, maar het overdreven enthousiasme van de mensen die de show opvoeren vinden we wel erg vermoeiend.
Bij de ingang van het park is een klein Steve Irwin museum ingericht waar veel foto’s hangen en zijn levensverhaal is te lezen. Het is een leuke dierentuin waar je je prima een dagje kunt vermaken.

Steve Irwin, The Croc Hunter

Frasier Island is ook een plek die je eigenlijk niet over mag slaan als we de verhalen moeten geloven. Met een 4 Wheeldrive kun je een paar dagen over dit eiland scheuren dat voornamelijk uit zand bestaat. Nou is autorijden, zoals gezegd, al niet echt een hobby van ons. Hier in Australië ben ik het bijna gaan haten, dus we slaan het over.
De laatste dagen zit ik sowieso niet zo lekker in de auto. Het vele rijden in Nieuw Zeeland en Australië is er waarschijnlijk de oorzaak van dat ik een grote puist op mijn bil heb zitten. Het is zo gevoelig dat ik er in Airlie Beach, waar we de Whitsunday Islands willen bezoeken, even door een dokter naar wil laten kijken.
Door de lange afstanden die de mensen hier rijden in hun auto’s, is een puist op de bil een veel voorkomend iets in Australië volgens de arts. Met een simpele antibioticakuur moet ik er in een paar dagen volgens hem wel vanaf zijn. Nu we toch bij een arts zijn regelen we ook de herhalingsvaccinaties die we nog moeten hebben. Ook is het een jaar geleden dat we naar een tandarts zijn geweest. Na een kleine schoonmaakbeurt kan ik er weer een jaar tegenaan.

Wetsunday eilanden 

Ik kijk uit naar de dagtocht die we hebben geboekt naar de Whitsunday Islands. Deze plek wordt het Tahiti van Australië genoemd vanwege de mooie witte stranden op de vele eilanden. En we krijgen eindelijk het Great Barrier Reef te zien.
Als ik ’s ochtends naar buiten kijk zie ik dat het waarschijnlijk niet zo’n stralende dag zal worden als de dagen ervoor. Er hangen donkere wolken boven de bergen en het ziet ernaar uit dat het elk moment kan gaan regenen.
Wanneer we de boot opstappen is het nog droog maar daar komt snel verandering in. Het begint te regenen en het zal die dag bijna niet meer droog worden. Sterker nog, het wordt alleen maar erger. We maken een wandeling naar een uitkijkpunt waar je op een mooie dag een fantastisch uitzicht hebt over de eilanden als we de gids moeten geloven. Wij geloven hem op zijn woord want wij zien er niets van.
We komen koud en zeiknat terug bij de boot om vervolgens naar een strand te varen om wat op het strand te liggen. Met dit weer is het in het water echter aangenamer dan op het strand maar nog hebben we het ijskoud. Ik heb geen enkel gevoel meer in mijn handen als de boot weer aanmeert bij het strand om ons op te pikken, het is tijd om te snorkelen. Maar niet voor mij! Ik heb het zo koud dat ik er niet aan moet denken om het water weer in te gaan. Martine gaat nog wel en volgens haar is het koraal erg mooi, maar het zal nog een paar dagen duren voordat ik het te zien krijg. De Whitsundays wordt voor ons de Wetsundays. Jammer!

Wetsunday Islands 

Great Barrier Reef 

De echt lange dagen rijden zitten er Goddank op als we Port Doughlas bereiken. We kregen enkele keren de tip om vanaf hier een duiktrip te boeken naar het Great Barrier Reef. ( GBR ) Wanneer we bij het boekingsbureau vragen naar een meerdaagse boottocht, blijkt dit vanuit Port Doughlas niet te kunnen. Het wordt in eerste instantie dus een dagtrip en misschien boeken we er later nog wel één.

Het GBR is het grootste en bekendste rif ter wereld. En zoals zo vaak wil dat niet zeggen dat het dan ook het mooiste is. Het is prachtig! , maar de plekken in Maleisië waar we hebben gedoken spraken mij toch meer aan. Ik had gehoopt dat ik hier bij het GBR wat grote haaien te zien en met wat geluk een Manta Ray. Maar we zien geen van beide. We zien sowieso weinig grote vissen. Het is vooral veel, veel, heel veel mooie koralen en veel kleine diertjes zoals kreeftjes en nudybranches, een soort van felgekleurde naaktslak. De hoeveelheid koralen is echter enorm en Martine haalt haar hart dan ook op onder water. Ik vind het ook prachtig maar mis toch wel de grote vissen.
Marvin maakt het een beetje goed. Marvin is een ongeveer anderhalve meter grote Napoleon Maori Wrasse. Wanneer hij de boot hoort aankomen, dan weet hij dat hij wat te eten gaat krijgen. Marvin ligt ons dan ook al op te wachten als we het water inspringen. Het beest is, door hem te voeren, tam gemaakt. Nu denk ik dat dit niet de manier is om met de bewoners van het GBR om te gaan maar moet toegeven dat het wel geweldig mooi is om het grote beest aan te raken.
Zijn lijf is fluweelzacht en er loopt een prachtig goudkleurig strepenpatroon overheen. Een jongen van de crew is druk met zijn onderwatercamera in de weer om iedereen met Marvin op de foto te zetten. Wij zijn druk met onze eigen camera en schieten veel plaatjes van het mooie koraal.
We besluiten echter niet nog een duiktocht te maken. Over een paar weken zitten we in Indonesië en zullen we veel duiken maken op plekken die dan misschien niet zo bekend zijn als het GBR, maar waarschijnlijk wel net zo mooi zijn. En misschien nog wel mooier.

Marvin, hij is geweldig! 

Het Hoge Noorden 

We rijden terug naar Cairns om eindelijk, voor altijd, afscheid te nemen van de Hippiecamper. Ik ben blij dat ik de sleutels in kan leveren. Twee uur later hangen we in de lucht, op weg naar Darwin.
We hebben ondertussen het reisplan wederom maar weer eens omgegooid. Eigenlijk waren we van plan om na Australië naar een eiland in de Pacific te gaan. Omdat Martine in augustus naar Nederland gaat en ik bezoek krijg in Maleisië, besluiten we om eerst naar Indonesië te gaan en vanaf daar langzaam richting Kuala Lumpur. De Pacific doen we aan wanneer we richting Zuid Amerika gaan.

We krijgen een mail van Brenda en Raimundo, het stel dat we in Nieuw Zeeland hebben ontmoet. Zij zijn ook bijna klaar met Australië en staan op het punt om naar Bali af te reizen. We sturen ze een berichtje dat wij ook die kant op gaan en of het ze wat lijkt om wat af te spreken. Het antwoord op de mail, de site en de Hyvespagina van Martine is duidelijk, Leuk!!
Ze blijken zelfs in Darwin te zitten als wij er ook zijn. Net voordat ze richting het vliegveld willen vertrekken, staan we ze op te wachten bij hun hotel.
Ondanks dat we elkaar maar twee avonden hebben gesproken in Nieuw Zeeland, kunnen we het goed met elkaar vinden. Raimundo is inmiddels ook verslingerd geraakt aan het duiken en verteld enthousiast over zijn ontmoeting met een Manta Ray. Hij wel!! Na wat gedronken te hebben en ervaringen te hebben uitgewisseld ( Brenda en Raimundo vonden Australië wel te gek, zie www.kiwis.aroundtheglobe.nl ) moeten zij richting het vliegveld. We spreken af dat ze een hotelkamer voor ons boeken op Bali en dat we elkaar over een paar dagen weer zien voor nog een paar leuke dagen samen in Indonesië. Dat gaat zeker lukken!

Het duurt vier werkdagen voordat je een visum van 60 dagen krijgt bij het consulaat van Indonesië in Darwin. Het weekend zit er ook nog tussen dus we zitten zes dagen in de grootste stad van het Nothern Territory. Darwin stelt niet zoveel voor vergeleken met grote steden als Melbourne en Sydney. Na twee nachten in een verschrikkelijk vies en luidruchtig backpackershostel te hebben geslapen, verkassen we naar een ander hostel net buiten het toeristische centrum. We zijn voornamelijk bezig met het acclimatiseren aan de tropische warmte. Het is in Darwin elke dag ongeveer 33 graden. Een temperatuur die voor ons de komende maanden eerder regel dan uitzondering zal zijn.

We maken nog wel een dagtocht naar het Litchfield NP plus een boottocht op een rivier. De boottocht is super! In de rivier wonen ongeveer 2000 grote zoutwater krokodillen. Tijdens de boottocht voert onze gids een aantal krokodillen wat vlees dat ze met een touwtje aan een bamboe stok heeft geknoopt. Wanneer de dieren het willen pakken, houdt ze het vlees net iets te hoog zodat de krokodillen ver boven het water uitspringen om het te grijpen. Het geluid van de kaken die op elkaar klappen doet je de rillingen over het lijf lopen. In dit deel van Australië bedenk je je wel een keer of wat voordat je een waterpoel in stapt om wat af te koelen. Het barst hier van de krokodillen.
Verder bekijken we nog twee watervallen en is er tijd om te zwemmen in een krokodillen vrij waterloopje voordat het weer anderhalf uur rijden is richting Darwin.

Jumping Crocodile

Australië zit erop. En zoals je hebt gelezen is het een land waar wij niet meer naar toe zullen gaan. Het heeft ons niet gebracht wat we gehoopt hadden. Misschien komt dit door de route die we hebben gekozen. Het westen schijnt heel anders te zijn dan het oosten. Maar misschien ligt het ook gewoon aan Australië. Met sommige landen heb je nou eenmaal meer als met andere landen. Dit zal nog wel eens voorkomen tijdens onze reis. Niet erg, wel jammer. We vergeten Australië dus snel en gaan naar het volgende land.
Op naar Indonesië!!!

Oplossing van de prijsvraag!!

De naam van de persoon die we zochten was F de Groot. Hij sloeg met zijn sabel het lint stuk voor de officiële opening van de Harbour Bridge. Zijn straf was 5 Engelse ponden.
De meeste mensen die mee hebben gedaan met de prijsvraag gingen de mist in met het bedrag dat de brug gekost heeft. Op het internet schijnen verschillende bedragen te worden genoemd. Het precieze bedrag, zoals vermeld in het museum in de Harbour Bridge, is : 10.057.170 Pond, 7 Shilling en 9 Pence.

Winaar van deze prijsvraag is Freddy Gerrits uit Hardenberg. We hopen dat je het afgelopen jaar niet ge-Sonja Bakkert hebt.  De XL T-shirts in Australië vallen nogal groot uit. Gefeliciteerd Freddy, hij komt z.s.m. jouw kant op!