Wake me up if I should drift away
Don't want to miss a thing
Take my hand and lead me all around
I don't care where we're going

                                   Uit: "You Did"
                                   Chuck Prophet

Singapore

7-8-2008  -  8-8-2008
Tijdsverschil +6uur
 €1 = 2 Singapore Dollar 

Twee dagen ronddolen
door Martine
 
Een negatieve ervaring telt meestal zwaarder dan een positieve. En als die negatieve dan is weggewerkt door een stuk of drie positieve en er komt weer een negatieve ervaring, dan moeten er minstens zes positiefjes uit de kast (of uit Singapore) getrokken worden voordat het evenwicht weer is bereikt. Singapore is leuk. Uiteindelijk.
Singapore is een rijk land, zeker naar Aziatische normen. Dat is het natuurlijk niet vanzelf geworden, men werkt hier op een westerse manier, carrière en geld zijn belangrijk. De mentaliteit is ook wat westers, met vriendelijke èn botte mensen. Na een maand ultravriendelijke Maleisiërs gesproken te hebben valt dit ons wat rauw op het dak. Zeker ook omdat alle “betaalbare” guesthouses vol blijken te zitten. Betaalbaar betekend in Singapore minstens vijf keer zo duur als in Maleisië.
Na drie uur ronddolen, adressen uit de reisgids opzoeken en rondvragen vind ik ergens op de tweede verdieping van een flatgebouw de laatste kamer in een piepklein guesthouse. Zonder de kamer te bekijken zeg ik; “I’ll take it. Now I just have to find my husband, I don’t know where I left him…”
Dwalend door Chinatown, op zoek naar m’n richtingsgevoel en Edwin zie ik al wel dat we in een leuke wijk zitten. Straten vol kraampjes, tempels en lekkere etensgeurtjes. Maar woar is mien Edwin?! Hij blijkt ongeveer achter de flat te zitten, en in een paar minuutjes, via de minder toeristische route zijn we bij het guesthouse. De stad in, hapje eten. Aan het eind van “food street” (ja, echt) vinden we een leuk eet ding, op de kruising met de Chinese markt. Tegenover het restaurant staat een dikke Duitser bratwürst en sauerkraut te verkopen… hoezo Chinees?! Daarnaast zijn wat meisjes origami aan het vouwen, maar dan wel met hun lichaam. Circus Renz is er niks bij.
Singapore staat bekend om het lekkere eten dus ik probeer iets nieuws, garnalen met broccoli en mayonaise. Nee, nee, denk nou niet aan een lekkere garnalen cocktail, het zijn garnalen in een deegje met zoete mayo. Op m’n vies eten lijstje met stip genoteerd op twee, na de geitenmaag in Mongolië. En dan, als klap op de vuurpijl… de rekening. €40,00 ! Wederom in shock. In Maleisië betaalden we in dure toeristenrestaurants nooit meer dan €10,00. We moeten even een knop omzetten, ophouden met vergelijken en we besluiten gewoon te gaan genieten van deze paar dagen.

Paar dagen? De kamer in het guesthouse was maar één nacht beschikbaar en het vriendelijke meisje van het guesthouse heeft ons geholpen een hotel te vinden. Buiten het centrum, iets te duur en een hotel, dus saai. Maar goed, we hebben wat. Incheck tijd is 13.00 uur dus we hebben de hele ochtend om dit deel van de stad te bekijken. Mooie boetiekjes, galeries, hippe cafés, restaurants en hotels. En daar tussen een oude Chinese tempel en een drukke hindoe tempel. Traditie en modern in een mooie mix.
Als het tijd wordt om onze spullen te verkassen bedenk ik dat ik een dagje hier nog wel leuk vind maar dat gezeul met die spullen heb ik er eigenlijk niet voor over. Het is maar een stad en dat betekend veel slenteren in de warmte. Shoppen kunnen we toch niet, onze rugzakken zijn nog te zwaar en mijn heup is nog niet je-van-het, na een uur of vier lopen is het gebeurd met de pret. Dus ik zeg tegen Edwin “Ik heb het hier eigenlijk wel gehad, zullen we kijken of we in Borneo kunnen komen?” Waarop mijn lieve, flexibele vriendje me verrast aankijkt en zegt: “graag”. Hij dacht dat ik Singapore erg leuk vond en hield daarom maar zijn mond, het was toch maar voor een paar dagen. Edwin had het na één dag al gezien en vindt Singapore helemaal niks.
Aldus geschiedde. Tas gehaald, taxi naar de bushalte, bus naar de grens en van de grens naar een busstation, camera er in laten liggen, weer overstappen op een bus naar het vliegveld en op zoek naar tickets. Nog drie vluchten naar Borneo die dag, alle drie vol. De eerste heeft al een wachtlijst, maar voor de tweede en derde kunnen bovenaan de wachtlijst gezet worden, nog twee kansen dus. Een half uur voor vertrek kunnen we kijken of we nog mee kunnen, en we hebben geluk! Dat we dit konden proberen is het voordeel van reizen zonder agenda, blijven als we het leuk hebben en als we het gezien hebben pakken we de tas weer in en gaan verder.