We all have our wild dreams
Of new beginnings
Of taking the back roads
To far of places
To finding the happiness
Everyone chases
We all have our wild dreams
Of new beginnings 

               Uit: " Wild Dreams Of New Beginnings "                
               Admiral Freebee

Mongolië

9-6-2008 - 7-7-2008
Tijdsverschil +6 uur
€1 = 3.107 Tugrik

Trans Mongolië Express deel 3

Het is 03.00 uur ’s nachts en ik zit alleen met een kop koffie in het gangpad van de trein. Ik heb besloten het op te geven. Ho mam voor je de vlag uithangt, ik bedoel niet de reis maar mijn poging om te gaan slapen vannacht.
Gisteravond laat kwamen we erachter dat de aankomsttijd zoals vermeld op het schema in de trein, niet de Moskoutijd is maar de lokale tijd. We zullen dus niet pas om 10.00 uur in Ulaanbaatar aankomen maar om 06.00 uur. Tegen twaalven kruip ik mijn nest in. Ik lig nog maar net wanneer één van de twee Finse jongens met wie we onze coupé delen terug komt van zijn vrienden die elders in de trein zijn ondergebracht. Zijn vriendin is bij hem om hem te ondersteunen. Ze zijn flink aan de wodka geweest en de jongen is straalbezopen. Gelukkig is hij niet luidruchtig. Ik bekijk zijn poging om bovenin het stapelbed te komen dan ook met een glimlach.
We hebben blijkbaar kaarten gekregen voor de stoptrein want om het kwartier staan we even stil. Op zich is daar niets mis mee maar: de machinist is of een sadist die elke keer schaterlachend vol in de ankers gaat of hij is ook straalbezopen. Ik stuiter elk kwartier bijna mijn bed uit. Als hij weer gaat rijden lijkt hij er met zo’n rotgang vandoor te willen gaan en is het alsof de wagons als een harmonica uit elkaar worden getrokken om vervolgens weer in elkaar te klappen.
Dan plotseling hoor ik kanonschoten. Althans zo lijkt het. Misschien moet ik toch maar wat vaker op teletekst.nl kijken om te kijken of er ergens op onze route ook iets aan de hand is denk ik nog. Wat het is geweest weet ik nu nog niet maar buiten het geklap van de treinwielen leek het alsof ze twee wagons verder de vijand aan het beschieten waren. Ik heb dan al een vermoeden dat het een hele korte nacht zal worden.
Ondanks verwoede pogingen van zijn vriendin,die bij hem is gaan liggen, hem te stoppen begint de Finse jongen ook nog eens verschrikkelijk te snurken. Wat ik ook probeer ik kan me niet afsluiten voor de herrie. Ik trek mijn kleren aan, pak mijn notitieboekje en de oploskoffie en ga in het gangpad zitten.
Ik kijk naar buiten en zie langzaam bergen tevoorschijn komen uit de donkere nacht. Niet veel later zal de zon op werkelijk schitterende wijze een nieuwe dag aankondigen. Die zonsopkomst heb ik me dan toch wel even mooi meegepakt denk ik en besluit ervan te gaan genieten omdat ik weet dat wanneer ik vanmiddag wakker wordt in een hostel ik om deze horrorrit hard zal kunnen lachen. Met een beetje geluk lig ik om 07.00 uur in bed en kan ik nog een paar uurtjes slapen.

The Golden Gobi heet ons hostel en het is er verschrikkelijk goed vertoeven. De mensen van het hostel en de gasten zijn super relaxed. Ulaanbaatar is een rustige hoofdstad vergeleken met de steden die we tot nu toe hebben gehad. De mensen zijn heel erg vriendelijk en behulpzaam en het valt ons op dat zoveel mensen redelijk tot goed Engels spreken. We zijn er nog maar net maar ik voel me al helemaal thuis en op mijn gemak.
Donderdag 12 juni gaan we beginnen aan een 14 daagse rondreis door het land. Samen met een Engels stel, een Deen en een Belg hebben we deze trip geboekt. Om elkaar wat beter te leren kennen zijn we met z'n zessen uit eten geweest. En het lijkt een leuke club mensen. Na het eten zijn we met dertien mensen uit het hostel naar de bioscoop geweest en hebben daar Indiana Jones bekeken.

We hadden rekening gehouden dat het wel tot 80 dollar p/p per dag kon zijn om met een busje en een gids het land in te gaan maar het is gelukt om een goede deal te sluiten. Voor 700 dollar p/p is de hele trip betaald. Dus vervoer, 3 keer per dag eten, drinken, onderdak in een Ger bij locals op de prairie en een paar nachten zullen we in een tentje slapen. Slaapzakken en de hele mik zit bij de prijs inbegrepen. Niet slecht dacht ik zo. Zeker gezien de lage dollarkoers op het moment. Ik moest nog wel even lachen. Gaan we toch nog een keer in ons leven all inclusief. Ben benieuwd of we ook een armbandje krijgen.
We laten veel spullen achter in het hostel zoals boeken en ook de laptop blijft hier. De komende vijftien dagen zullen jullie dus geen last van ons hebben. Ik hoop dat wanneer we terug komen, we net zulke enthousiaste verhalen hebben als de mensen die we nu spreken en net terug komen van een trip. Tot over een tijdje dus. En misschien kunnen jullie nog wat leuke opdrachten bedenken in de tussentijd? We kunnen nog wel wat opdrachten gebruiken die je in één land kunt uitvoeren. Dus niet doe in zoveel landen dat en dat. We zullen het wel lezen over een dag of vijftien. Laterrrrr

14 daagse rondreis door zuid en midden Mongolië

Ik ben nu al ongeveer anderhalf uur aan het schrijven en heb al een paar keer de hele tekst gewist omdat ik niet weet hoe en waar verder te gaan. We hebben de afgelopen twee weken zoveel moois gezien en meegemaakt dat mijn hoofd er nog vol van zit maar dat het me niet lukt om het op een rijtje te krijgen. Ik heb dagelijks wat aantekeningen gemaakt dus ik doe het maar in een dagboekvorm deze keer.

Dag 1

Voor we beginnen aan de rondreis nemen we afscheid van Cees en Bart. Twee toffe gasten uit Brabant die voor SOS Kinderdorpen een reis op de motor maken door Azië. Hun website is bij onze links toegevoegd. Een goede reis jongens en kom veilig thuis! Jonas ( Denemarken ), Richard en Jessica ( Engeland ), Mark ( België ), Dagwa en Batta ( chauffeurs ), Doggy en Oggy ( gidsen ) dat is de groep mensen waar we de komende tijd mee door Mongolië zullen trekken. Het is gebruikelijk in Mongolië dat je wat kleine cadeaus geeft aan de nomadenfamilies waar je overnacht. Shampoo, wodka, aanstekers en snoep zijn erg geliefd dus dat kopen wij dan ook maar. Na een laatste groepsfoto gaan we dan eindelijk op pad.

Het duurt maar even voordat we de stad uit zijn en over de grote vlaktes van Mongolië rijden. Om de Goden aan onze kant te krijgen stoppen we bij een grote stapel stenen op de top van een heuvel. In het midden staat een grote tak waaraan gekleurde sjaaltjes hangen. Het is de bedoeling dat we drie keer om de stapel lopen en deze nog groter maken door er wat stenen op te gooien. Ziezo, ons kan niets meer gebeuren.
We zijn nog geen twee uur op pad en we zien dat het erg donker wordt aan de horizon. Het lijkt erop dat er een flinke regenbui aankomt. Het blijkt echter geen water maar zand en voor we het weten zitten we in een helse zandstorm. Af en toe is het zicht niet meer dan zo’n drie meter. En het is super! Het bruine zand lijkt door de zonnestralen die ons af en toe bereiken wel van goud. En wanneer het zicht iets beter wordt zien we kleine ‘gouden’ wervelwinden. Een dik uur zitten we dit schouwspel te bewonderen.
Het lijkt dat we veilig zitten in onze bus maar als de storm is gaan liggen, ligt er ook een flinke laag stof bij ons op de vloer. Ik kan het direct merken aan mijn keel en aan mijn luchtwegen die door het stofhappen geïrriteerd zijn geraakt. Jonas die bij ons in de bus zit krijgt even later plotseling een bloedneus van al het stof. Als de storm is gaan liggen zien we al snel veel grote roofvogels vliegen. We kunnen vrij dicht bij ze komen als ze op de grond zitten en ze goed bekijken. Maar als we de deur van de bus openen om foto’s te maken vliegen ze jammer genoeg direct weg. Maar dan zie je wel wat voor fantastische beesten het zijn. Met een spanwijdte van misschien wel anderhalve meter zijn ze in een paar slagen met de vleugels hoog in de lucht, waar ze dan rustig blijven zweven en wachten totdat we weg gaan.

Eén van de vele roofvogels die we zien.

 
De wegen in Mongolie zijn ongelofelijk slecht. Je kunt eigenlijk helemaal niet van wegen spreken. Van de ruim 2200 kilometer die we af zullen leggen rijden we nog geen 100 kilometer over asfalt. Voor de rest van de tijd stuiteren we bijna letterlijk door het land en vallen soms bijna uit onze stoelen. En dit is niet af en toe, maar het gaat de hele dag zo door. Lezen? Forget it! Even liggen rusten? No way! Soms is het zelfs zo erg dat rustig naar buiten kijken en van het landschap genieten er zelfs niet bij is maar dat je jezelf goed vast moet houden aan de stoel voor je en met de bestuurder meekijkt of er weer een gat of rotsblok aan zit te komen. Maar dit maakt het reizen door Mongolië wel een belevenis op zich.

Er zijn wel duidelijke verschillen in de vlaktes waar we overheen hobbelen. De ene keer lijkt het alsof je over een groene weide rijdt. Maar als je vlak voor je op de grond kijkt zie je dat het gezichtsbedrog is en dat er tussen de stenen en rotsen wat kleine groene plantjes groeien. En een andere keer lijkt het wel alsof we over de maan rijden en is het landschap grijs met één en al rotsen en keien.

De eerste nacht slapen we bij een nomadenfamilie. Met zijn zessen slapen we in een ger. Een ronde tent met een diameter van ongeveer vijf meter. Van binnen en van buiten zien alle gers er bijna hetzelfde uit. Binnen in het midden staat een kachel waar in de meeste gevallen gedroogde koeienstront wordt verbrand. In sommige gevallen staan er wat bedden aan de zijkant en anders slapen we op de grond. En altijd staat er wel een klein kastje met wat familiefoto’s en in veel gevallen een afbeelding van de Dalai Lama.
Na het eten wordt ons gevraagd of we de familie willen helpen. Een deel van de geiten en schapen moeten nog gemerkt worden voor ze naar de markt gaan. Wij moeten ze vangen waarna de moeder van het gezin ze met een tandenborstel wat rode verf op hun vacht smeert. Het gaat als een speer en in een mum van tijd zijn alle dieren voorzien van een lik verf.
De drie Gers van de familie staan voor een aantal grote rotsen. Tegen 21.00 uur begint het te schemeren en we gaan met de hele groep naar boven om de zonsondergang te bekijken. En het is zo ongelofelijk mooi! De bergen veranderen in een kleur die ik niet echt thuis kan brengen en de lucht wordt steeds paarser en er lopen banen van wolken door die van goud lijken. Het is echt niet normaal hoe mooi het eruit ziet. Iedereen is er stil van. Ondanks de harde en koude wind die er waait blijven we ruim een uur staan kijken.

Dag 2

De eerste vier dagen zullen we veel in de bus zitten. Vandaag zullen we 220 kilometer moeten rijden voordat we bij de nomadenfamilie zijn waar we zullen slapen. En dit zal zo’n negen uur gaan duren. Martine werd vanochtend wakker met wat darmproblemen en is de hele dag wat slapjes en misselijk. Het zal gelukkig maar één dag duren en vandaag stoppen we een paar keer zodat ze in de bus wat kan slapen.
De koude wind van gisteren in combinatie met het vele stof en het feit dat ik te lang op mijn blote voeten heb gelopen is waarschijnlijk de oorzaak dat ik strontverkouden ben. Het snot loopt me de neus uit en ik loop de hele dag te niezen. Ik zal er zo’n zes dagen last van hebben.
We rijden van centraal Gobi richting het zuiden. Het landschap wordt vlakker en de groene waas van de plantjes verdwijnt langzaam. Van het ene op ander moment is er geen groen meer te zien en is het alleen nog maar zand, stof en steentjes. De wegen zijn vandaag iets beter dan gisteren zodat Martine redelijk rustig kan zitten.
Aan het eind van de middag zullen we de “ White Stupa” bekijken en ons is gezegd dat het heel speciaal en mooi is. Voor de Mongolen is het een heilige plek. Gisteren bleek de grot een gat in de grond en ik stel me er niet teveel van voor. Wanneer we aankomen, lijkt de weg inderdaad wat witter te worden en er staat weer een stapel stenen met tak en gelukssjaaltjes. Ik begin al te lachen omdat ik aanneem dat dit de speciale “ White Stupa” is en dat er verder niet veel te zien zal zijn. Ik heb dan nog niet in de gaten dat de weg hier ophoud en dat er een gigantisch ravijn achter de stapel stenen ligt. Wanneer ik uitstap en naar de rand loop zie ik iets dat ik nog nooit heb gezien. Voor me ligt een heuvelachtig rotslandschap in de meest waanzinnige kleuren. Bruin, rood, roze, paars, zandkleurig, het is echt betoverend mooi. Achter dit pallet van kleuren ligt een vlakte zover het oog reikt. Ik sta zo’n tien minuten met mijn bek vol tanden.

Wanneer we aankomen bij de nomadenfamilie worden we zo als altijd uitgenodigd om eerst in de ger van de familie thee met geitenmelk te komen drinken. Er wonen twee of drie families en er lopen veel kleine kinderen rond. Deze mensen zijn achteraf één van de armste families waar we bij zullen slapen. En het zal één van de ontroerendste momenten van de rondreis worden. Sommige families hebben een afspraak met een guesthouse dat wanneer ze toeristen onderdak bieden, ze wat geld krijgen. Andere families krijgen geen geld en is het puur de gastvrijheid van de mensen dat we mogen blijven slapen. Ze weten wel dat als de toeristen weer weggaan ze vaak wat cadeautjes krijgen.
Onze gids Doggy vertelde dat de kinderen in Mongolië vanaf hun vijfde jaar naar school gaan. De kinderen van de nomadenfamilies gaan naar Ulaanbaatar en komen twee keer per jaar naar hun familie tijdens de zomer en wintervakantie. Voor hen is het echter nauwelijks vakantie want als ze thuis zijn helpen ze mee met hoeden van het vee, het knippen van de schapen en allerlei andere werkzaamheden.
Het was me de dag ervoor al opgevallen dat je de kinderen bijna niet ziet lopen met speelgoed. Wanneer ik rondkijk in de ger zie ik dat de kinderen van deze familie helemaal geen speelgoed lijken te hebben. Geen poppen, bal, blokken of wat dan ook. Wanneer ze de volleybal zien die we de dag ervoor hebben gekocht willen ze er direct mee spelen en wij moeten meedoen.
Het is moeilijk te verkroppen als je je bedenkt wat voor zware en onzekere toekomst deze kinderen waarschijnlijk te wachten staat. De kans is groot dat zij later ook met hun vee over de steppes zullen zwerven om te proberen een bestaan op te bouwen. In 1999 bleek hoe onzeker een dergelijk nomadenbestaan is. In een hele strenge winter stierven veel dieren en veel families verloren alles wat ze hadden. Veel van deze mensen werken nu in de goudmijnen waar ze een keihard leven hebben en bijna niets verdienen. We zijn onderweg nog een keer gestopt om te kijken bij zo’n mijn. Het waren honderden gaten van ongeveer één vierkante meter en ongeveer vier meter diep. In het gat vult iemand een emmer zand dat boven de grond wordt gewassen en gezeefd in de hoop wat goud te vinden. Een Duitse filmploeg schijnt jaren terug stiekem opnames te hebben gemaakt van de kinderen die, wanneer het donker is, in de gaten moeten werken. Ons wordt dan ook duidelijk gezegd dat we geen foto’s mogen maken. De omstandigheden waarin deze mensen leven is bijna niet voor te stellen. Zomers kan het kwik oplopen tot wel 40 graden en hoe koud het er in de winter wordt dat wil je helemaal niet weten. Het is dan ook niet zo raar dat ongeveer 90 % van de mensen hier zwaar aan de alcohol is.

Als we de volgende dag doorreizen en de familie de gebruikelijke cadeaus geven besluiten we de volleybal aan de kinderen te geven en zelf een nieuwe te kopen. Ongeveer twee seconden zie je het ongeloof in hun ogen gevolgd door wat geroezemoes. De stralende, blije gezichten die daarna verschijnen zal ik niet snel zal vergeten. Een paar kinderen lopen weg en komen even later terug met een paar glimmende stenen die hier overal liggen. Blijkbaar willen ze ons ook wat geven om ons te bedanken. De steen heb ik nog en ik bewaar hem ook. Als we bezoek krijgen van familie of vrienden zal ik hem meegeven en vragen hem goed voor me te bewaren. Als we wegrijden hebben sommige kinderen gelukkig geen tijd om te zwaaien omdat ze al met de bal aan het spelen zijn. Wanneer ik ze zo zie spelen zou ik willen dat ze voor altijd jong zouden kunnen blijven.

Diashow

Dag 3

’s Middags hebben we ons voor het eerst sinds Irkusk weer eens kunnen douchen onder een warme douche en dat was heerlijk. De douche in het guesthouse had alleen ijs en ijs en ijskoud water en moesten we het doen met een bucketshower.
We zijn de Gobi woestijn doorgereden en gaan nu richting de bergen waar we voor het eerst zullen gaan kamperen. Als we uitstappen is aan de tempratuur goed te merken dat we hoog in de bergen zitten. De lange broek en de jas moeten aan en zelfs de muts moet op. We beginnen aan een trek van zes kilometer door een soort van vallei tussen de bergen. Het landschap is wederom prachtig. Het licht van de zon zorgt voor fotogenieke plaatjes en we knippen er dan ook lustig op los. In de vallei ligt nog het ijs van de winter. Het zal nog ongeveer een maand duren voordat het hier helemaal ijsvrij is.
Onderweg zien we een paar keer een berggeit staan op de top van een berg. Het is een prachtig beest met grote horens. Doggy verteld ons dat het een soort van verkenner is die op de uitkijk staat en de kudde waarschuwt als er gevaar dreigt. Ondanks onze redelijk grote lens op de camera is het moeilijk om het dier op de foto te krijgen. We hebben er één waarop je hem redelijk kunt zien.

Je moet goed kijken maar hij zit er echt. 

Na de trek moeten we de tenten opzetten en dan blijkt dat we met zijn tweeën in een één persoons tentje moeten slapen. Het is echt lachwekkend. Als we gaan slapen dan kan één van ons er pas in als de ander al in zijn slaapzak ligt en stil blijft liggen. Je kunt er echt je kont niet keren. ’s Avonds blijkt de tempratuur ook nog eens snel naar beneden te gaan en het wordt nog kouder dan dat het er al is. We gaan dus maar met onze kleren aan de slaapzak in. Inclusief jas en muts. Ik bereid me maar weer voor op zo’n één uur slaap. Dat valt achteraf mee en ik wordt ’s ochtends redelijk uitgerust wakker.


Dag 4

Het is zes uur als ik de tent uitga. Er hangt een mooie mist tussen de bergen en de adelaars zijn bezig om hun ontbijt bij elkaar te vangen. Dat is voor hen een koud kunstje want het stikt hier werkelijk van de kleine knaagdieren. Overal waar je kijkt zie je een soort van hamster rennen. Omdat het nog zo vroeg is ga ik op zoek naar nog meer berggeiten maar die laten zich helaas niet meer zien.
Een uurtje later wordt Batta wakker. Op een gegeven moment ben ik hem kwijt maar zie even later dat hij halverwege een berg zit en mij wenkt. Met moeite klim ik omhoog en als ik bij hem ben maakt hij me duidelijk dat we nog hoger moeten. ‘Beautifull’ zegt hij. Okay, laten we het maar proberen. Batta is duidelijk gewend om in de bergen te lopen want hij schiet omhoog. Als ook ik eindelijk boven ben is het inderdaad beautifull. De tentjes beneden lijken wel roze aspirines. De zon zorgt ervoor dat de mist langzaam verdwijnt en heb ik een prachtig uitzicht op de bergen.
Jonas is vandaag jarig en als ik zie dat hij beneden rondloopt begin ik ‘Happy Birthday’ te zingen vanaf de berg. Even moet hij kijken waar het gezang vandaan komt maar als hij me ziet zitten steekt hij zijn hand op om me te bedanken. Bij het ontbijt krijgt hij de cadeaus die we de vorige dag voor hem hebben gekocht. Een schrift met een pen, een aansteker en een paar pantoffels van kamelenhaar.
Na het ontbijt breken we de tenten af en dalen we weer af naar de hitte van de woestijn. We gaan de “ Red Flamed Mountains “ bekijken. Als we daar in de loop van de middag aankomen is het – sorry ik kan er ook niets aan doen – weer genieten geblazen. Het landschap lijkt op de “ White Stupa” alleen zijn de bergen nu, zoals de naam al doet vermoeden, rood. Ik zoek maar een rustig plekje op om het allemaal in me op te nemen. We zijn nog maar vier dagen onderweg maar de rondreis kan nu al niet meer stuk.

We hebben Dagwa en Batta het kaartspel Skip-bo geleerd en ze zijn er helemaal wild van. Het liefst spelen ze het elke avond. Vooral Batta is erg fanatiek en heeft al snel door hoe het spel gespeeld moet worden. Vanavond willen ze ons echter een Mongools kaartspel leren. Het gaat als volgt. Je zit in een kring en je krijgt vier kaarten. Nu is het de bedoeling dat je vier van de zelfde soort in je handen krijgt, bijvoorbeeld vier azen. Iedereen geeft op het zelfde moment een kaart aan diegene die links van hem zit. Het is de bedoeling dat dit redelijk snel gebeurd. Als je vier dezelfde kaarten hebt leg je je hand op de grond in het midden van de groep. Diegene die als laatst zijn hand op de stapel handen heeft gelegd heeft verloren. Super simpel en waarschijnlijk denk je nu wat is daar nou leuk aan. Maar dan komt het! De winnaar mag de verliezer met wat roet een streep op het gezicht zetten. De vrouwen krijgen een snor, ik krijg twee extra ogen op mijn voorhoofd omdat ik een bril draag, dat soort werk dus. In het begin het ik zo iets van: ‘ Wat is dit’ Maar de Mongolen vonden het prachtig! Batta piste elke keer bijna in zijn broek als hij weer een streepje roet bij iemand op het gezicht mocht smeren. Het was voornamelijk dit enthousiasme van de chauffeurs en de gidsen, dat er voor zorgde dat we continu blauw lagen van het lachen.


Dag 5 & 6

Vandaag staat er gelukkig een korte rit op het programma. We gaan richting de “ Sanddunes” waar we twee dagen zullen blijven. Het is een strook Sahara van ongeveer 160 kilometer lang en een paar kilometer breed dat plots ergens in het landschap opduikt. Ik zeg het niet nog een keer. Bekijk de foto’s maar. De familie die hier woont heeft blijkbaar wel een deal met verschillende guesthouses. Ze hebben meer spullen en er staat zelfs een poolbiljart in de woestijn waar we voor omgerekend € 1,- een uurtje kunnen poolen. De eerste nacht bij de duinen is een heldere nacht en het enige licht dat je ziet is van de bijna volle maan en de miljarden sterren. De sterrenhemel is geweldig in Mongolië. Omdat er nergens licht is van steden of lantaarns lijken ze nog mooier te schijnen dan ze normaal al doen. Ik heb de gewoonte om de grote beer te zoeken als er veel sterren aan de hemel staan. Als ik hem heb gevonden lijkt hij dichterbij dan ooit te voor.

De volgende dag is een rustdag. Het enige wat op het programma staat is een tochtje van twee uur op een kameel. Ik heb de pesthekel aan dit soort dingen. Ik geniet meer van een aangevreten paard langs de weg of een adelaar die dichtbij langs vliegt dan van dit soort, voor de toeristen bedachte ritjes. En het blijkt ook niets te zijn. Als ik terug kom baal ik dat de dieren al gemolken zijn.

Oh wat heb ik het naar mijn zin. 

“s Avonds rijden we een paar kilometer om bij de “Singing Sanddunes” te komen. Een paar duinen van over de honderd meter hoog die als je naar boven klimt een zingend geluid zouden maken. Het enige wat ik heb horen zingen waren echter mijn longen. Mijn God wat ben ik dood gegaan op die zandbulten. Honderd nog wat meter klimmen terwijl je af en toe tot je enkels in het stuifzand zit.
Ik leef al veel gezonder dan dat ik deed toen ik nog in Nederland was. Ik ontbijt, rook stukken minder en krijg dagelijks meer beweging dan dat ik de laatste jaren heb gehad. Maar nog heb ik een conditie als dat van een strontvlieg. Als ik bijna boven ben en onderweg al een paar keer heb gedacht om het op te geven en me naar beneden te laten rollen, lijkt de hand van Batta die hij uitsteekt een reddende strohalm. Maar ik sla zijn aanbod vriendelijk af. Stom, maar je krijgt op een gegeven moment iets van: ‘Ik zal goddomme die klotentop in mijn uppie halen’. Als ik eindelijk als laatste boven arriveer blijk ik net te laat voor een echt spectaculaire zonsondergang. Het kan zijn dat hij er wel was maar dat ik hem niet zag omdat ik mijn trui over mijn hoofd had gegooid om me tegen het opwaaiende zand te beschermen en de anderen niet misselijk wou maken van het slijm en snot wat uit mijn neus liep. Ook kreeg ik eenmaal boven een ontzettende steek in mijn zij. Het leek wel dat er bij elke keer dat ik inademde een mes tussen mijn ribben werd gestoken. Toen dat voorbij was en ik beneden eindelijk aan een waterfles kon lurken gaf het toch wel een lekker gevoel dat het me gelukt was.
 

Helemaal kapot op de top van de Sanddunes.

Dag 7

Na 280 kilometer door het land te zijn gestuiterd en onderweg een grot te hebben bekeken die van binnen bezaaid was met glinsterende kristallen, komen we aan het eind van de middag eindelijk aan op de plaats waar we weer in het eenpersoons tentje zullen overnachten. Volgens mij zijn onze gidsen zomaar ergens gestopt omdat het hun ook te lang duurde. We staan midden in de woestijn op een totaal lege vlakte met aan één kant, aan de horizon, wat bergen. Het waait als een gek en het valt niet mee om de tentjes op te zetten. Later zal de wind gaan liggen en is het er een stuk aangenamer.
Ik besluit om eens een rustig plekje op te zoeken waar ik rustig kan gaan poepen. Gelukkig is er vlakbij een kleine greppel waar ik uit het zicht van de anderen even rustig kan gaan zitten. Het poepen in de vrije natuur bevalt me stukken beter dan op de toiletten die ze hier hebben. Het zijn vaak gaten in de grond waar je verwelkomd wordt door tientallen grote vliegen. Soms zit er zelfs geen deur in en loop je steeds om het hoekje te kijken of er ook iemand anders aankomt. Nee doe mij maar de greppel in de open natuur. De enige die langs komt is een kleine hagedis die je van een afstandje wat dom zit aan te loeren en er zijn geen irritante vliegen die op je kont gaan zitten. Aan één ding had ik echter niet aan gedacht. De wind wil af en toe de kop nog wel weer eens opsteken en voor je het weet ligt het toiletpapier dat je op de steen naast je hebt neergezet 5 meter van je vandaan. OH SHIT! Okay wat nu? Als ik ga staan dan komen mijn billen aan elkaar en never nooit dat ik dat schoon ga krijgen. Er zit niets anders op dan met mijn broek op de enkels als een eend al waggelend proberen bij het papier te komen. De wind heeft mijn smeekbede gehoord en houdt zich even koest zodat ik het papier weer gauw in mijn handen heb en aan de terugweg kan beginnen. Pff gelukkig ik zit weer en kan de klus afmaken. Maar één ding weet ik nu wel. Hou in de woestijn altijd het papier in de hand !!!!

Dag 8 t/m 11

We rijden de hele dag om op de plek te komen waar we morgen gaan beginnen aan een tweedaagse rit op een paard en een dag wandelen. Met gemengde gevoelens zit ik de volgende dag aan het ontbijt. Ik vind paarden namelijk niet leuk. Sterker nog ik vind het rotbeesten en vertrouw ze voor geen cent. Eén keer eerder zat ik op zo’n knol en dat was bij een vriendin van ons die op Ameland woont en dat was geen succes.
De opmerking van Doggy stelt me al helemaal niet gerust. ‘In Mongolia many wild horses. You will ride gentle horse. It’s only half wild’. Als ik erop zit heb ik het al direct in de gaten. Dit gaat hem niet worden. Het pokkebeest slaat links af wanneer ik rechts wil en andersom. Ik vertel Martine dat ik het echt niet zie zitten en dat ik eraf wil.
Ik ben er nog maar net af of Martine komt met haar paard met een rotgang op me afgestormd. Het beest sloeg plots op hol. Gelukkig krijgt ze het dier snel onder controle maar voor mij is het nu helemaal duidelijk. Grote jongen die mij nog op een paard krijgt. Onze gidsen zeggen een paar keer per dag tegen ons ‘When you happy, We happy’. Als ik zeg dat ik niet op een paard ga zitten blijkt dat het niet alleen als grapje is bedoeld. ‘But then you will complain at the guesthouse when we are back’ wordt me gezegd. Ik moet echt mijn best doen om uit te leggen dat het mijn eigen keus is en dat ik niet zal gaan klagen over geld dat ik terug wil omdat ik de paardentrip zal missen.
Wanneer we terug in Ulaanbaatar zijn en de gidsen hun salaris krijgen wordt ons ook gevraagd in hun bijzijn of er nog klachten zijn anders krijgen ze niet hun volledige salaris. Het zou wel jammer zijn als ik de groep voor drie dagen moet verlaten want het klikt geweldig goed tussen ons allemaal. De hele rondreis is er geen enkel voorval geweest. Ik vraag Doggy of het ook mogelijk is dat ik meeloop. ‘Oh yes no problem, you can walk.' 40 kilometer in drie dagen, dat moet lukken denk ik en ik besluit het te doen.
Na een half uur begin ik hier al langzaam spijt van te krijgen. Er staat een koude windkracht 7 a 8 vol in mijn gezicht en ik heb alleen nog maar bergop gelopen. Het zal ongeveer twee uur duren voordat ik na alleen maar klimmen de top van de berg bereik en ik ben helemaal kapot. Mijn rug is kletsnat van het zweet en wanneer ik ga zitten krijg ik het koud en kan niet stoppen met hoesten. Ik ben moe, kwaad en alles doet pijn. Wat nou godverdomme 'no problem.' Dit houdt geen mens vol ook al ben je gewend om flinke wandelingen te maken. Ik vraag Doggy of de weg naar beneden één weg is zodat ik niet kan verdwalen. Dat blijkt gelukkig het geval en ik sta op. ‘You wait Eddie’ maar ik heb geen zin om uit te leggen dat door het zweten en de kou ik beter door kan lopen dan om even te rusten en weg ben ik.
Gelukkig is er aan de andere kant van de berg weinig tot geen wind en het dalen is een verademing. De zon droogt me voor een groot deel op en een half uur later ben ik beneden en voel me al wat beter. Alleen de pijn in mijn knieholtes zorgen ervoor dat ik loop alsof ik 88 ben in plaats van 38. Wanneer de groep beneden is komt Doggy direct bij me. Ze is al de hele trip overbezorgd als iemand verkouden is of zich niet helemaal lekker voelt. Dat is op zich wel prettig maar nu werkt het op mijn zenuwen.
‘You okay Eddie’.
‘No I am not’.
‘How are your legs’.
‘They are killing me’.
‘I think it’s better you tommorow ride horse’.
‘NO FUCKING WAY!!!’.
‘ No what’?
‘NO…….WAY’.
‘Ahh no way. But I will give you gentle horse, It’s only half wild, then riding is fun’.
‘You ride them, I’ll eat them’.
‘Ahh eat hmmm.'

De taal blijft af en toe een probleempje en zorgt voor wat komische misverstanden. Als Doggy wil dat we onze tenten op gaan zetten is het van:'You go please yourself in the tent now, It’s better I think’. We kijken elkaar wat gniffelend aan. ‘You go First, I can hold it on for a minute’.

Er is geen weg terug, een paard is uitgesloten en ik hoop dat de belofte van Doggy dat het morgen minder stijl zal zijn niet weer op een misverstand berust.

Het eerste half uur dat ik de volgende dag loop is een hel maar daarna wen ik aan de pijn en lijkt het minder te worden. Gelukkig is het landschap vlakker en kan ik er nu wel van genieten. Het is er weer prachtig. Volgens Martine zijn het Trollius bloempjes die het landschap domineren. Verder staan er ook veel kleine gele bloempjes en veel vergeet-mij-nietjes. Het is een kleurig geheel en ik begin bij te draaien en ben blij dat ik met de tocht mee ben gegaan.
De laatste nacht in het eenpersoons tentje regent het pijpenstelen. Wij houden het gelukkig nog redelijk droog. Ik slaap en loop al 48 uur in dezelfde kleren. Alles wat ik bij me heb is vies. Na een week was ik door mijn sokken heen en heb ik die van dag één weer aangetrokken. Ze blijven bijna rechtop staan zo smerig zijn ze en de lucht is zelfs voor mijzelf bijna niet te harden. Ik heb medelijden met de mensen van de wasserette in Ulaanbaatar waar ik het, als we terug zijn, naar toe zal brengen.
We lopen met zijn allen het laatste stuk door de bergen naar de busjes terug. Op de bergtoppen is sneeuw te zien die er die nacht is gevallen en het doet allemaal wat Oostenrijks aan. Ik ben inmiddels getraind en de spierpijn is verdwenen. En geniet nu wel volop.

Tegen twee uur arriveren we moe maar zeer voldaan bij de busjes. Na de lunch rijden we naar de familie waar we zullen overnachten. Tegen het eind van de middag wanneer we ons net geïnstalleerd hebben in onze ger komen er donkere wolken aangedreven. Tussen de bergen in de verte is duidelijk te zien dat het daar al regent. Langzaam zien we dat er een regenboog aan de horizon verschijnt. Het duurt maar even en we zien een werkelijk ongelooflijk mooi landschap ontstaan. De wolken zijn zwart met daartussen een harde kleur blauw. Dit in combinatie met het groen van de bergen die op verschillende manieren wordt belicht door de zon is bijna onwerkelijk. Ik blijf maar foto’s maken. Iedereen is dolenthousiast over wat we zien en ook de anderen schieten foto’s als gekken. Als ik de foto’s op de computer zet zijn we verrast over hoe mooi ze zijn geworden. Er is niks aan gemanipuleerd en in het echt was het zwart nog zwarter, het blauw nog blauwer en het groen nog groener. Dus dan kun je nagaan hoe ongelooflijk mooi het er heeft uitgezien.


Dag 12

Voor mijn gevoel ruft en stink van alle kanten. Ik heb een baard van bijna twee weken en de deodorant lijkt geen enkele uitwerking meer te hebben. Ik verheug me op de Hotsprings waar we vandaag naar toe zullen gaan en waar we ons kunnen douchen. Wanneer we aankomen koop ik een halve liter bier en neem me voor eens even heerlijk te gaan relaxen. Wanneer ik de douche binnen stap word ik verwelkomd door ongeveer honderd bijen. Aan het meisje dat bij de Hotsprings werkt vraag ik of ze ook steken. Deze beaamt dat en probeert ze te verjagen door als een gek met een handdoek te gaan zwaaien. ‘Don’t make them angry’ zeg ik nog maar dat begrijpt ze niet. De bijen zijn niet te verjagen en ik vlucht richting het bad met het warme water. Ook daar blijken ze te zitten en na een klein half uur houd ik het voor gezien. Ik heb in ieder geval wat kunnen weken in het hete water en voel me iets schoner dan daarvoor.
’s Avonds spelen we een pot snooker in een hok waar we bijna door de vloer heen zakken, zo oud is het gebouw. Daar hoor ik dat de rust in Nederland na het verlies tegen Rusland is wedergekeerd. Ik ben dol op voetbal en een fanatiek volger van EK’s en WK’s maar dit keer heb ik het geen seconde gemist. De rondreis zit erop. De laatste twee dagen zullen we voornamelijk rijden om weer in Ulaanbaatar te komen.


Ulaanaatar

We zijn nu al weer bijna drie dagen in Ulaanbaatar en eindelijk heb ik het verhaal af. En nog heb ik het gevoel dat ik dingen ben vergeten. Het was een zware bevalling om te proberen te verwoorden hoe de afgelopen twee weken zijn geweest. Het was een ongelooflijk mooie ervaring in een echt fantastisch mooi en gastvrij land. Die gastvrijheid zal ik echt nooit vergeten. Ik kan iedereen aanraden om het land eens te bezoeken en te beleven. Het is echt betoverend mooi.

Drie dagen hebben we bijna niets gedaan dan eten, drinken en nagenieten van de rondreis. Gisteren hebben we geprobeerd om een visa te krijgen voor China. Maar dat land is met het oog op de Olympische spelen zo paranoia dat het echt niet meer leuk is. We kunnen een visum krijgen voor maximaal 30 dagen en moeten opgeven hoeveel geld we op de rekening hebben, waar we wanneer verblijven en aan kunnen tonen wanneer we het land ingaan en uitgaan. We hebben bij een ticketbureau nog geprobeerd om aan valse vliegtickets te komen maar daar wilden ze ons niet aan helpen. Richard en Jessica was het wel op deze manier gelukt. Ik schaamde me dood om iemand te vragen valse documenten voor ons te maken maar Martine wilde het toch proberen.
Helaas geen China voor ons op dit moment. Dat wordt dus volgend jaar. Hopelijk is dan alles weer normaal en kunnen we op ons gemak het land bekijken. We gaan nu richting Kuala Lumpur in Maleisië. ( ook geen straf ) De tickets zijn gekocht en 7 juli vliegen we er naar toe. We benutten ons visum voor Mongolië dus tot op de laatste dag. Morgen ( 29 juni ) vertrekken we voor nog een klein tripje naar het Noordoosten samen met Jonas en Mark. Richard en Jessica zijn wel naar China om alleen Beijing te bekijken.
Het zal vooral relaxen worden. We hebben gezegd dat we willen vissen en wat willen wandelen. En voor de rest een beetje lezen en van de mensen, eten en de gastvrijheid genieten. Tot volgende week dus maar weer.

Groet van ons.

 
7 dagen Noordoost Mongolië

Om negen uur vertrekken we. Althans dat is de bedoeling. Omdat het ons leuk leek om zelf te koken besloten we ons eigen eten te kopen voor de komende trip en alleen met een chauffeur op pad te gaan. Oegy de bazin van het guesthouse is deze ochtend niet aanwezig en haar broer Bob weet maar half wat er is afgesproken. Er zijn geen tenten, slaapzakken, visgerei en kookbenodigdheden en er is onduidelijkheid over de borg en het te betalen bedrag. Na veel heen en weer gelul gaan we rond de middag dan eindelijk met alles wat we nodig hebben op pad.

We rijden de eerste paar uur over geasfalteerde wegen en zijn verbaasd in welke staat ze zijn. Ook wanneer we ze verlaten blijken de wegen die door auto’s zijn gemaakt, en zich als bruine slangen door het groene heuvelachtige landschap lijken te kronkelen, beter dan we tot nu toe gewend waren. Af en toe moeten we met de bus door een riviertje. Als onze chauffeur Sancha twijfelt of deze door de vele regen niet te diep is geworden, gaan de broekspijpen omhoog en peilt hij de diepte van het watertje door er doorheen te wandelen.
Aan het eind van de middag slaan we de tenten op aan de voet van een paar heuvels en ongeveer twintig meter onder ons stroomt een kolkende rivier. Jonas en ik pakken de hengels en zullen voor het avondeten zorgen. Vissen in een snelstromende rivier in Mongolië blijkt echter al snel iets anders dan vissen in het Twentekanaal. Ik gooi mezelf bijna de schouders uit de kom met de werphengel maar deze staat alleen krom wanneer het blinkertje voor de zoveelste keer vast zit tussen de rotsen op de bodem van de rivier. We zullen dus toch de bacon aan moeten breken om de spaghetti van wat vlees te voorzien.
Het heeft bijna de hele namiddag geregend en het kost even tijd voordat we een goed vuur hebben gemaakt van het vochtige hout. Als het eenmaal brandt is het goed genoeg om het dessert erop klaar te maken. Door wat deeg om een stok te wikkelen en deze boven het vuur te houden maken we ons eigen brood.

Eigengebakken brood als dessert. 

Al vroeg brand ik de volgende ochtend mijn tent uit. In tegenstelling tot gisteren is het vandaag bloedje heet. Sancha, Jonas en ik doen een tweede poging om wat vis te vangen. Als Jonas zijn hengel in tweeën breekt moeten we voortijdig de strijd staken en keren we wederom met lege handen terug bij de tent. Daar stikt het inmiddels van de grote steekvliegen. De anti- insecticide en de smeulende koeienstront helpen maar ten dele.
Ook vandaag verschijnen aan het eind van de middag donkere wolken aan de horizon. De vliegen lijken aan te voelen dat er onheil dreigt en zijn plotseling verdwenen. Het is verbazingwekkend hoe snel het weer hier om kan slaan. Een koude wind steekt de kop op en plotseling is het gebeurd met de hitte en begint het te regenen. Het is een korte bui maar hij zorgt er wel voor dat we onze lange broeken en jassen op moeten zoeken.

Ik begin me steeds meer te ontpoppen als een expert in het vuurtje fikken Ik vind nog wat droog gras en met behulp van een smeulende koeienvlaai heb ik in een mum van tijd een mooi kampvuur aan het branden. Aan het eind van de avond verspreid ik de smeulende takken wat over de grond zodat de vlammen verdwijnen. Met alleen de warmte van de fel gekleurde oranje gloeiende takken zitten Mark, Jonas en ik een hele tijd de sterrenhemel te bekijken. Het is de helderste nacht die we tot nu toe in Mongolië hebben gehad en er is geen maan aan de hemel te zien.
Mark zegt dat de waas in de lucht, die ik had aangezien voor wat lichte bewolking, waarschijnlijk de Melkweg is. Wanneer ik door de verrekijker kijk die hij heeft opgehaald zie ik dat de “ bewolking” inderdaad bestaat uit miljarden kleine sterren. De grote beer staat weer groot en als vanouds boven me te schijnen en zeven keer zien we een vallende ster een streep licht maken in de zwarte hemel. We doen ons best om als eerste weer een satelliet tussen de sterren te ontdekken en in mijn gedachten zing ik het nummer ‘Living In The Rose’ van New Model Army.

“In the thick black night we could lie in the grass
And gaze at the sky and watch the satellites pass”

En ik besluit dat het mijn "Mongolienummer" wordt.

"
Living In The Rose" van New Model Army


Als ik mijn tent uitrol is Jonas net bezig een forel schoon te maken die Sancha net ervoor heeft gevangen. Martine krijgt dus toch nog haar vers gevangen visje in Mongolië. Ze had alleen niet verwacht deze bij het ontbijt te moeten eten.
We zitten nog maar net te eten wanneer plotseling een grote adelaar op ongeveer twee meter van ons vandaan iets van de grond pakt. Voor we wat tegen elkaar kunnen zeggen hangt hij alweer in de lucht. ‘Whoeahhhh wat was dat!’ Dan realiseer ik me dat op die plek de ingewanden van de vis moeten hebben gelegen en dat de vogel die van grote hoogte toch heeft zien liggen.
We rijden verder richting het noordoosten. Plotseling rijden we door een groot gat dat ervoor zorgt dat we bijna met onze hoofden tegen het plafond knallen en het volgende moment staan we stil. Sancha heeft het direct in de gaten en begint in het Mongools wat te mopperen. Eén achterwiel zit vast in de modder en het lukt hem niet om de bus eruit te rijden. Het hele gebied is door de regen die er is gevallen erg drassig. Als we uitstappen worden we direct aangevallen door kleine en grote steekvliegen. Die beesten zijn het enige nadeel in dit deel van Mongolië. Het lijkt wel een goed georganiseerd leger dat de ene na de andere aanval op ons opent. We proberen eerst de bus uit het gat te drukken maar dat lukt niet. Daarna wordt er een touw aan de voorbumper vastgemaakt en trekken Mark en ik terwijl Jonas loopt te drukken. Ook dit schiet voor geen meter op. Dan zie ik in de verte een tractor rijden en begin met mijn armen te zwaaien. Ze zien me en even later arriveert de Mongoolse wegenwacht bij onze bus. Binnen twee seconden trekt hij ons weer op het droge en kunnen we de rit met wat extra muggenbulten voortzetten. Als dank krijgen de twee hulpen een reep chocolade die ze lachend in ontvangst nemen.

De bus zit muurvast in de modder. 

Drukken en trekken helpt niets. 

De Mongoolse wegenwacht blijkt gelukkig dichtbij. 

Gelukt, we kunnen weer verder.

De nacht brengen we door bij bekenden van Sancha. Naast de ger woont een oud vrouwtje in een piepklein houten huisje van ongeveer 2 bij 4 meter. Na de thee en brood vragen we ons af waar wij moeten slapen. Dan blijkt er achter het huisje een grote houten blokhut te staan. Een brede trap leidt naar een grote lage ruimte waar vier bedden staan en een kachel. Beneden is een grote ruimte waar we kunnen zitten en er is zelfs elektriciteit. Het ziet er prachtig uit en we informeren naar de prijs. €1,65 p.p. per nacht! ‘Sancha, get the car! We’ll take it’.

Onze Mongoolse blokhut voor € 1,65 p.p. per nacht 

Dat de mensen van het guesthouse de afspraken die we gemaakt hebben niet of nauwelijks hebben doorgegeven aan Sancha, blijkt wel als we de volgende dag moeten tanken. Als de tank vol zit vraagt Sancha ons geld voor de benzine. We proberen hem duidelijk te maken dat hij dat zelf moet betalen omdat we niet genoeg geld bij ons hebben. Eenmaal terug in Ulaanbaatar zullen we hem, zoals afgesproken, de benzine terug betalen. Dan blijkt dat hij ook geen geld bij zich heeft.
We gaan op zoek naar een telefoon om het guesthouse te bellen. Als ik Oegy aan de lijn krijg vertel ik wat we met haar broer hebben afgesproken. Zij beaamd dat Bob fouten heeft gemaakt en beloofd direct geld over te maken naar de bank in het gehucht waar we zitten.
Het duurt ongeveer drie uur voordat Sancha eindelijk met het geld naar buiten komt. Deze drie uur plus de uren die we de eerste dag in het guesthouse hebben verloren zijn er de oorzaak van dat we het nu nooit zullen redden om bij het Onon Balj National Park te komen, tenzij we nog een hele dag in de auto willen zitten. En dat wil niemand van ons.
We besluiten een plek te zoeken die ons bevalt, waar we de laatste twee dagen door zullen brengen. Maar ook nu begrijpt Sancha niet wat we bedoelen als we zeggen dat we weer willen vissen en dat er ook bergen moeten zijn waar we kunnen wandelen. Hij rijdt dus eerst naar een ander dorp waar iemand woont die een beetje Engels spreekt. Balend van deze verloren dag vinden we aan het eind van de dag een plek die ons bevalt.
Jonas en ik bedenken hoe we zaterdag in Ulaanbaatar de mensen van het guesthouse zullen aanspreken over de slechte organisatie van hun kant. s’Avonds en s’nachts eindigen we deze dag zoals hij verdient te eindigen. Met veel wodka en bier wordt het toch nog gezellig. Het watertje waar we aanstaan, blijkt vol te zitten met snoek. In totaal zullen er vijf snoeken op het vuur eindigen. Ook ik vang toch nog een vis in Mongolië terwijl ik er niet meer op gerekend had.

Na een nacht storm en een ochtend met veel regen besluiten we de boel te pakken en voor de laatste nacht van onze rondreis nog één keer een nomadenfamilie te zoeken waar we welkom zijn om te blijven slapen. Bij de eerste de beste ger zijn we welkom. Wanneer wij aan de thee zitten wordt de andere ger gereed gemaakt. We zullen het moeten delen met wat familieleden. Wij slapen op de grond en vier familieleden slapen in de twee eenpersoonsbedden die er staan.
Om 6.30 uur is het ontbijt. Ik bedank voor de spaghettisoep met schapenvlees die voor mij neer wordt gezet en besluit voor de koffie en de sigaret te gaan. We hebben veel teveel boodschappen gekocht en maken voor de familie een “ Kerstpakket” als dank voor de gastvrijheid en deze wordt stralend in ontvangst genomen.

Wij rijden terug naar Ulaanbaatar waar we horen van de rellen die er afgelopen week na de verkiezingen zijn geweest. In de stad zijn wat militairen op de been die de boel in de gaten moeten houden. Als we naar de supermarkt gaan om, na een hele dag in de warme bus te hebben gezeten, wat bier te halen blijkt dat de hele stad is droog gelegd. Er is een avondklok ingesteld. Om 22.00 uur moet iedereen binnen zijn. Wij hebben van deze toestand niets gemerkt.

Mongolië zit er bijna op. Morgen vliegen we via Beijing naar Kuala Lumpur. Hoewel ik nog maar halverwege was heb ik de laatste trip het boek I.M. van Connie Palmen aan Mark gegeven. Zoveel geluk, dat trekt geen mens. Nu ik mijn aantekeningen van de laatste week aan het verwerken ben, bedenk ik me dat dertig dagen rondreizen in Mongolië er toch wel verdomd dichtbij in de buurt kwam.

Edwin

 
Cultuurverschillen

Er zijn vrij veel fatsoensregels in Mongolië, vooral in en om de ger's. Gelukig wordt het de domme toeristen wel vergeven als ze (we) iets verkeerd doen. Wat we in andere Aziatische landen ook al zagen is het niet goed je voeten in de richting van het eten of ander mensen te laten wijzen als je op de grond zit. En hier ook niet richting het altaar. Ook niet met je rug naar het altaar gaan zitten. Niet op de drempel van de ger staan of zitten. Eten met je rechterhand aannemen. Altijd een slokje of hapje nemen van wat je aangeboden wordt, ook al vind je het vreselijk. (tip:hou een zakje of blikje bij je. Toen ik een stukje geitenmaag kreeg aangeboden heb ik het, na het beleefde afgrijselijke hapje, stiekem in een leeg bierblikje gepropt)
Als je iemands voeten aanraakt, geef hem dan snel een hand. Wordt je een snuif aangeboden, accepteer dat dan, desnoods met een snuif aan de rand van het potje. Edwin en Jonas hebben een goede snuif genomen, aangeboden door en oude man in één van de ger's. Tja, nu ik eindelijk een beetje door heb hoe het allemaal werkt vertrekken we naar het volgende land :(  Hmmzzz... misschien later nog es.

Martine