Where the exiles go
We go where the exiles go

                         Uit: " Exiles "                   
                         Sivert Hoyem

Rusland

21-05-2008 - 07-06-2008
Tijdsverschil: +1/2/3/4/5/6/7/8/9/10/11/12/13/14/15 uur
€1 = 43 Roebel

St.Petersburg 

De trein. Wat is het toch een ideale manier van reizen. Je zoekt je gereserveerde stoel, zorgt dat je een goed boek bij de hand hebt om af en toe wat in te lezen of je kijkt gewoon wat uit het raampje. Zet je verstand op nul en geniet van het landschap dat aan je voorbij trekt.

Na zo’n drie uur door Finland te hebben gereden passeren we om 10.15 uur de grens met Rusland. Het land dat de afgelopen decennia veel land heeft ingeleverd maar nog steeds het grootste land ter wereld is. En door een vlaggetje onder het ijs van de Noordpool te plaatsen heeft Poetin de wereld vorig jaar laten zien dat wanneer het aan hem ligt dat deel binnenkort ook bij Rusland zal horen. Beetje onzinnige actie als je het mij vraagt. Als hij iets beter naar Al Gore had geluisterd dan had hij kunnen weten dat het lapje stof waarschijnlijk binnenkort met een warme golfstroom richting Brazilië drijft. Met het geld dat deze miljoenen kostende operatie heeft gekost had Poetin beter iets nuttigers kunnen doen. Hij had het bijvoorbeeld in de stad Vyborg kunnen steken waar we net zijn gestopt.

De lentezon boven Vyborg doet haar best om de grauwe flatgebouwen van de stad wat op te fleuren. Maar hoe zeer ze haar best ook doet, het lukt niet echt. Het blijft een trieste aanblik. Ook de huisjes zien eruit alsof ze de laatste vijftig jaar niet zijn onderhouden. En in de dorpjes die we onderweg tegenkomen is het al niet anders. Nou ja dorpjes, soms lijken het wel een stel barakken die in een groep bij elkaar staan met daaromheen een hele zooi troep en wat auto’s uit het jaar nul.
En dan is het nu nog wel lente. De gedachte alleen al dat je hier in de winter zult wonen doet me al bijna naar de fles grijpen. Geen wonder dat ze hier wodka drinken alsof het water is. Maar over een paar uur rijden we St.Petersburg binnen. De door Peter de Grote gebouwde stad die ook wel het Venetië van het noorden wordt genoemd. De stad die op Amsterdam moest gaan lijken van zijn bedenker. De stad met zijn beroemde musea en prachtige architectuur.

Dorpje onderweg. Foto genomen vanuit de trein

Wanneer we aankomen is het kijken waar we naar toe moeten. En dat is in Rusland iets moeilijker dan in westerse steden. Alles staat geschreven in het voor ons totaal onleesbare cyrillische schrift. Ondanks dat lukt het ons toch om de metro te vinden, de goede lijn te pakken en de goede straten te vinden waar we langs moeten lopen naar ons hotel. En dat alles binnen drie kwartier.
Ons hotel blijkt een gigantisch flatgebouw te zijn met zo’n 500 kamers. En ook nog prima kamers ook. We hebben voor het eerst deze trip een twee persoonsbed, en  de badkamer heeft een ligbad. Ook is er een TV aanwezig waar ik vanavond eens lekker de Championsleague finale tussen Manchester United en Chelsea FC ga bekijken. Jammer dat het maar voor één nachtje is. We moesten dit hotel nemen om voor een visa in aanmerking te komen. Morgen gaan we weer naar een hostel.
Maar eerst maar eens wat sfeer proeven in de stad. Wanneer we naar buiten stappen is het eerste wat we proeven de uitlaatgassen van de vele auto’s op de drukke straat voor ons hotel. Met ons Marco Polo gidsje in de hand proberen we zo snel mogelijk in het centrum te komen met al zijn bezienswaardigheden. Er vanuit gaande dat het daar wat rustiger zal zijn. Maar ook in het centrum blijken de straten breed en vol.

Wandelend door de stad kom je ogen tekort en niet alleen de toeristische attracties zoals het Hermitage, de Opstandingskerk of de Petrus en Paulus vesting zijn prachtig om te bekijken. De hele stad is een lust voor het oog.
Wanneer je bij een gigantische kerk staat en denkt dat je die even op je kaart kunt opzoeken om te kijken waar je nu precies bent dan is het goed mogelijk dat de schrijvers van je cityguide het prachtige bouwwerk blijkbaar niet de moeite vonden om te vermelden. De stad is vergeleken bij de Scandinavische hoofdsteden wel erg groot.
Na een hele middag wandelen heb je nog maar een klein deel gezien. En dan de prijzen. Die zijn na Scandinavië ook een stuk aantrekkelijker. Op de duurste straat van St.Petersburg, de Nevski Prospect, heb je voor zo’n € 30,- een zeer uitgebreide maaltijd plus drinken voor twee personen. Voor nog geen euro heb je een blik bier van een halve liter. En als je dorst heb koop je er gewoon één van een liter. Voor de echte diehard bierdrinker is er nog de fles van twee en halve liter. En wil je op z’n Russisch in korte tijd straalbezopen worden dan koop je voor € 2,50 een halve liter wodka in de supermarkt. De Russen en de drank, ze lijken onafscheidelijk. ’s Ochtends lopen ze al met de fles over straat en dat gaat de hele dag door. En als je een supermarkt binnenkomt dan moet je niet raar opkijken wanneer het personeel onder het genot van een glas wijn wat met elkaar staat te kletsen.

De man en zijn drie en een hlave liter bier.

Hostel in Sovjet stijl
 

We hadden geluk. Het hostel waar we de de komende dagen zouden verblijven bleek op nog geen tien minuten lopen van ons dure hotel. We hadden het geboekt op internet via Hostelbookers.com. Hostel ‘The Seven Bridges’ en het werd ook nog goed aangeschreven door andere reizigers. We moesten bij een grote bruine ijzeren deur via een intercom ons melden. Toen de bel werd beantwoord en de deur open ging dacht ik dat we een oude martelkamer van Stalin betraden. Wat een oude zooi. Een oude betonnen trap met een roestig hekwerkje en oude kale betonnen muren uit begin 19-de eeuw. Sfeervol zou je denken. Nou geloof me dat was het totaal niet. Een zwerver in Nederland zou er de nacht nog niet willen doorbrengen.
Het hostel zelf is een ruime flat gerund door Tim. Een Engelse jongen die al twee jaar in Rusland woont. En ja hoor er was weer eens wat mis gegaan met de boeking via internet. Het hostel zat vol. Maar Tim ging voor ons kijken of hij wat kon regelen, en dat lukte gelukkig snel. We konden naar een hostel wat iets meer in het centrum lag. Het was wel wat duurder. Tuurlijk !! Maar laten we het maar proberen het was nog goedkoper als een simpel bed and breakfast.
Tim moest eerst nog wat andere dingen regelen zoals verband voor een Amerikaan die de nacht ervoor met een bierfles op zijn oog was geslagen en wat hechtingen in zijn wenkbrauw had. Iets wat hier schijnbaar heel normaal is. Op één dag heb ik minstens acht mannen gezien met één oog blauw en dicht. De mobiele telefoon van Tim bleef ook maar afgaan. Druk baantje zo’n hostel runnen.
Na ruim twee uur gingen we met hem op pad richting ons nieuwe onderkomen. Wat we daar zagen toen we binnen kwamen is met geen laptop te beschrijven. Ten eerste de trap naar boven was een keer zo erg als bij het eerste hostel. De gemeenschappelijke keuken en zitruimte bleek een hok waar je je ergste vijand nog niet in op zou sluiten. EEN ZOOI ! , SMERIG!, EEN STANK! Echt niet te geloven.
Onze kamer bleek in het appartement naast dit smerige hok te zijn, goddank. En het is niet te geloven maar het was er schoon. De kamer, wc, douche en ons eigen keukentje het was prima voor elkaar. Je valt hier echt van de ene verbazing in de andere. We hebben het dus maar genomen en proberen het hok ernaast zoveel mogelijk te mijden.

De opgang naar ons kamertje

Lekker fris wasbakje in het hok naast onze kamer.

Tim heeft ons nog wel prima geholpen. Wanneer je langer dan drie dagen in een Russische stad bent moet je jezelf laten registreren. Normaal gesproken doet je hotel dat maar daar waar we dus maar één nachtje. Wanneer je dit niet doet is dit voor de Russische politie of douanier een vrijbriefje om je een flinke poot uit te trekken. Nu zijn we met Tim naar een achteraf kantoortje gegaan. En tegen betaling van € 30,- is het probleem als het goed is opgelost. Als we worden aangehouden moeten we gewoon zeggen dat we net zijn aangekomen. En bij de grens van Mongolië zullen we wel zien wat er gebeurt.

Hermitage, kerken, klooster en meer St.Petersburg 

Als je naar St.Petersburg gaat mag een bezoek aan het Hermitage niet ontbreken. In dit museum zijn werken te zien van alle grote meesters. Rembrandt, Michelangelo, Van Gogh, Monet, Picasso, V/d Steenoven, Gaugin, Matisse, Frans Hals, Jan Steen, Leonardo Da Vinci en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Het optrekje zelf is ook niet onaardig. We zijn zo’n vijf uur binnen geweest en dan zijn we er nog snel doorheen gewandeld. Wanneer je een bezoek brengt aan het Hermitage is het slim om vooraf te plannen wat je wilt zien want het is zo gigantisch groot en er is zoveel te zien. En wat ook wel handig is, zorg dat je batterijen van je fotocamera vol zijn want de kunstwerken mogen tegen betaling van een kleine extra fee gefotografeerd worden. Wij hebben ze dus niet op foto zoals je begrijpt maar op internet zijn de kunstwerken allemaal te bewonderen.

De volgende dag is het druk bij ons om de hoek. De hele Nevski Prospect is afgeladen met mensen. Een paar kilometer lang staan ze rijen dik. Het lijkt wel of heel St.Petersburg bij elkaar is gekomen in deze ene straat. Keurig achter het koord gehouden door de duizenden agenten in hun strakke uniformen. Wat is hier in godsnaam aan de hand. Is Medvedev in de stad ? of Poetin ? Worden we straks getrakteerd op een militaire parade ? Het blijkt niets van dit alles. Het is een soort van carnavalsoptocht met versierde wagens. Een man verkleed als admiraal en zijn vrouw zijn het middelpunt van de festiviteiten. Wanneer hij in de buurt komt van een torentje met daarop iemand met een microfoon wordt hij hartelijk begroet. Het verhaal eindigt steevast met ADMIRAALSKI ! Waarna de menigte enthousiast begint te juichen. Het hele spektakel is een kleurig geheel met veel ballonnen slingers en vuurwerk.

Opvallend is de manier hoe veel Russische vrouwen hier gekleed gaan. Het lijkt wel of ze allemaal eruit willen zien als een miljonair. Alleen lukt dat niet zo. Op mij komen ze over als een familielid van de Veerkampjes. Het lijkt wel alsof ze allemaal zo van de Beverwijkse zwarte markt komen. Veel tijgermotief, goudkleurige riemen met grote gespen, Jasjes van glimmend landbouwplastic, Broeken met glittertjes en stuk voor stuk dragen ze zonnebrillen zo groot dat je bijna geen gezicht meer ziet. Posh Beckham zou er bijna jaloers op worden. En dan de hakken onder de schoenen. Het lijkt wel of ze hier een wedstrijd doen wie er op de hoogste hakken kan lopen. Af en toe is het echt lachwekkend wanneer je zo’n griet voorbij ziet struikelen. En maar proberen uit te stralen dat ze alles onder controle heeft. Een ander hot item hier is de mobiele telefoon. Zonder zo’n ding hoor je er echt niet bij. Tim had het erover dat sommige mensen een maandsalaris over hebben om zo’n ding aan te schaffen.

Het is zondag en het plan is om een markt en het Aleksander Nevski Klooster te bezoeken. We zijn net op weg wanneer we langs een kerk lopen. Het gezang is buiten te horen en de deur staat open, we besluiten een kijkje te nemen. Alle vrouwen dragen hoofddoekjes in de kerk, het is dus duidelijk dat Martine haar hoofd ook moet bedekken.
Wanneer we de kerk betreden zien we dat hij vol is. Er staan geen banken in de kerk, iedereen staat en loopt wat rond. Sommige mensen dragen een kaarsje in de hand en anderen houden een kaartje met de beeltenis van Jezus voor hun borst.
De voorganger draagt een grote glimmende bijenkorf op zijn hoofd. Naast hem staan een aantal dienaren die kostbare relikwieën bij zich dragen. We staan achter in de kerk onopvallend de dienst te volgen. Maar na een gezang gaat de menigte uiteen en komt de voorganger en zijn gevolg onze kant op lopen. Ze lopen ons voorbij en gaan de trap af, gevolgd door alle bezoekers. Wanneer we invoegen blijkt dat de dienst buiten wordt voortgezet. Daar heb ik nog wat foto’s kunnen nemen. Binnen was dat helaas verboden.

De markt was niet echt spectaculair dus gaan we snel door naar het klooster. Rond het klooster ligt een mooi oud kerkhof waar een aantal beroemde Russen liggen begraven. Onder andere Dostojevski en Tchaikovsky vonden hier hun laatste rustplaats. We werden niet echt veel wijzer van ons Engelstalige routekaartje. Dus wie nou precies waar ligt begraven is voor ons nu nog niet duidelijk.
Op het terrein van het klooster staat een grote kerk. Wanneer we deze betreden komen we eerst langs de marktkooplui met hun souvenierskramen. Sommige verhalen staan blijkbaar niet in de Russisch-Orthodoxe Bijbel. Ik vraag me af of het bij het Vaticaan anders zal zijn. Ik wordt er vrijwel direct door een oud vrouwtje op gewezen dat het hier niet gepast is om met je handen in je broekzakken rond te lopen. Oeps, sorry. De hele kerk hangt vol met iconen, beelden, schilderijen en weet ik wat meer. De bezoekers branden kaarsjes en slaan zo’n 200 keer een kruis. Elk icoon wordt gekust en er wordt veel gebogen. Ook hier geldt helaas, "no pictures please!".

Onze tijd in deze stad zit er bijna op. Overmorgen gaan we naar Moskou. Wanneer je van oude kerken, musea en architectuur houdt dan kun je je hart ophalen in St.Petersburg. Zoals ik al zei aan het begin van het verhaal, je komt hier ogen tekort. De Russen zelf zijn erg terughoudend naar westerlingen. Je krijgt vaak direct een ‘njet’ wanneer je iets wilt vragen. Of ze halen de schouders op. Een enkeling komt naar je toe als ze zien dat je iets loopt te zoeken, en helpen je dan goed op weg. Al met al is Rusland tot nu toe een geweldige ervaring. Op naar Moskou.

Spasibo St.Petersburg.

Dit willen we jullie niet onthouden.

Komen we gisteren terug van de Mc Donalds waar je internetverbinding hebt en we de site dus even konden bijwerken. Staan er twee mannen bij het poortje wat lijdt tot het binnenplaatsje van ons appartementje. Wanneer we de hoek omgaan struikelen we bijna over een man die daar op de grond ligt. Goddomme dronken zatlap denk ik maar euhh wat the fuck.... euhhh hij is hartstikke dood. LIGT ER EEN LIJK IN ONS PORTIEK! Eén van de mannen wenkt me nog en vraagt wat in het Russisch. Ja ajuu, sorry we're Englisch en weg wezen. Eénmaal thuis liet het me niet koud. We hebben maar een literblik opengetrokken en het leven gevierd. Je ziet het is voorbij voor je er erg in hebt.

Treinreis St. Petersburg - Moskou

Donkere wolken hangen boven St.Petersburg wanneer we naar het station lopen. Het zal waarschijnlijk niet lang duren voordat de eerste regendruppels naar beneden vallen. Wij zullen er geen last van hebben. De komende acht uur zitten we droog in onze treincoupe richting Moskou.
We hebben besloten overdag te reizen zodat we wat van het landschap kunnen zien. Toen we onze kaartjes kochten werd ons gevraagd of we dan wel wisten dat we dan moesten zitten. Ook Tim de Engelse jongen adviseerde ons de nachttrein. En waarom ? Al sla je me dood. De zittrein blijkt prima in orde. Veel beenruimte, voor in de trein kun je voor een paar cent koffie en thee krijgen en achterin is een hokje waar je mag roken. Die acht uur komen we dus wel door.
We rijden door eindeloze berkenbossen met af en toe een armzalig dorpje. Zo nu en dan zie je wat mensen lopen op de onverharde wegen van een dorp of zie je een vrouw voorovergebogen in de aarde wroetten in wat lijkt op een moestuintje. De vrouwen kleden zich zoals de dorpjes eruit zien. Kleurloos en treurig. Ze dragen meestal rokken met daarop een gebreid vest. En allemaal dragen ze een hoofddoek. Het is precies zoals ik in gedachten had hoe ze zich op het Russische platteland zouden kleden.

Het heeft bijna 14 dagen geduurd maar voor het eerst heb ik echt het gevoel dat ik aan een geweldige reis ben begonnen. Dat het verkopen van het huis en samen met Martine dit avontuur te beginnen de beste beslissing uit mijn leven is. Wanneer ik een sigaretje sta te roken en de dorpjes aan me voorbij zie trekken besef ik me hoe bevoorrecht ik ben.
Zinnen uit het gedicht ‘Roll The Dice’ van Charles Bukowski schieten door m’n hoofd. Het gedicht dat ik in de maanden voor ons vertrek wel honderd keer heb gelezen en bijna uit m’n hoofd ken. If you’re going to try, go all the way. Wat het ook is, wat je ook wil, go all the way or otherwise, don’t even start. En ga je op je bek, nou dan ga je maar op je bek. So what. Alles beter dan blijven voortkabbelen in iets waar je je niet echt happy bij voelt. Voor je het weet ben je zo’n cynische oude zeurzak. En dat zou toch doodzonde zijn van die paar jaar dat je hier rondloopt. Go all the way! It’s the only good fight there is.
Amen

Ach ja, het zal wel komen omdat ik me zo verrekte goed voel, en zou willen dat iedereen zich zo zou voelen. Voor we gingen is me wel eens gekscherend gevraagd; ‘je huis verkocht? En je baan opgezegd?! Edwin kerel, je zit toch niet in een midlifecrisis?’ Nou, mocht dat zo zijn, dan wens ik jullie er allemaal één! De gedachten in mijn hoofd en het gezoem van de trein maken het dat mijn oogleden zwaar worden. Maar ik wil niet slapen. Ik ben veel te bang dat ik wat zal missen. Ik heb zin om mijn kop uit het raam te steken, en te schreeuwen , zo hard ik kan. ROLL THE DICE, PEOPLE! LET THEM ROLL……..let them roll.

Roll The Dice

If you’re going to try, go all the way.

Otherwise, don’t even start.

If you’re going to try, go all the way.

This could mean losing girlfriends, wives, relatives, jobs and maybe your mind.

Go all the way.

It could mean not eating for 3 or 4 days.

It could mean freezing on a park bench.

It could mean jail,

It could mean derision,

Mockery,

Isolation.

Isolation is the gift, all the others are a test of your endurance, of how much you really want to do it.

And you’ll do it.

Dispite rejection and the worst odds and it will be better than anything else you can imagine.

If you are going to try, go all the way.

There is no other feeling like that.

You will be alone with the Gods and the nights will flame with fire.

Do it, do it, do it, do it.

All the way.

All the way.

You will ride life straight to perfect laughter, it’s the only good fight there is.



                                                                                   Charles Bukowski



Moskou

Waneer we uit de metro stappen en weer bovengronds komen worden we verwelkomt door een hoestende zwerver. Na een flinke rochel spuugt hij een grote plas bloed op de grond. Welcome to Moscow! Her en der staan groepjes mensen te drinken en de straat ligt vol glas. Het is 21.30 uur en zo te zien en te horen zijn ze al een poosje bezig. Het is hier niet anders dan in St. Petersburg. God wat zuipen die gasten hier.
Ik ben blij dat het nog licht is. In de steden hier voel ik me ’s avonds niet altijd op mijn gemak. Het probleem is dat je je niet verstaanbaar kunt maken en geen Russisch verstaat. Wanneer een zuiplap gaat roepen weet je niet of het grappig bedoelt is of dat hij je de huid vol scheld. En het dikke oog van de Amerikaan in St. Petersburg herinner ik me nog maar al te goed. En op zo'n souvenier zit ik niet te wachten.
We arriveren veilig bij het Trans Siberian hostel. Het is er klein maar gezellig. We komen direct in gesprek met wat Ieren en Argentijnen die ook op doorreis zijn. Na een paar biertjes vallen de ogen bijna dicht. Tijd om te slapen.

Als ik voor het eerst op een bekende plaats kom geeft dat me altijd een speciaal gevoel. De skyline van New York en het Vrijheidsbeeld, de Grand Canyon of zelfs de eerste keer dat ik rijstvelden zag. Het blijft altijd mooi maar de eerste keer geeft me wel een speciaal gevoel. Zo ook het rode plein waar we vandaag waren.
De plek die je zo vaak hebt gezien op tv en daar loop je dan. Ik neem even de tijd om het plein goed in me op te nemen. De Basiliuskathedraal met zijn wereldberoemde gekleurde koepels en aan de overkant het Historisch Museum van rode bakstenen. Voor me zie ik de rode muur met daarachter het Kremlin en ervoor staat het Leninmausoleum van rood graniet.

.

En het ziet er prachtig en indrukwekkend uit. Mooi moment

Bij de ingang van het Rode Plein is een koperen cirkel in de straat gelegd met in het midden een plaquette. Als je in het midden van de cirkel staat, met je gezicht richting het kerkje voor de ingang en je gooit wat kleingeld over je schouder, mag je een wens doen. De enigen waarvan ik zeker weet dat ze er beter van worden zijn de arme oude vrouwtjes die om de cirkel staan. Als Eksters vliegen ze op het blinkende kleingeld af. Soms kan het muntje nog net de grond raken voordat het in de zak van een vrouwtje verdwijnt.
Een franse toerist is zo verontwaardigd als ze ziet dat haar zojuist geworpen muntje alweer is verdwenen dat ze begint te protesteren tegen de vrouwtjes. Dan blijkt dat de oude vrouwtjes nog prima Engels spreken ook.
‘Oké oké, it’s oké’.

We zijn te laat om Lenin te bekijkenen besluiten naar het Kremlin te gaan. Het paleis waar ze de buitenlandse staatshoofden ontvangen, de kerken en kathedralen met hun glimmende gouden koepels, het ziet er allemaal even mooi uit. Veel groepen mensen lopen rond met een gids die je herkend aan het bordje dat hij of zij omhoog houdt.
Het barst van de toeristen maar het is zeker de moeite om te gaan bekijken. Binnen in de kerken weet je niet wat je ziet. Het is barstend vol geschilderd met honderden fresco’s en er staan evenveel iconen. Er is echt geen plekje onbenut gelaten. Echt indrukwekkend. Waarschijnlijk zijn de fresco’s in het verleden overgeschilderd met witte verf. Op sommige plaatsen zin ze bezig om deze laag te verwijderen en de fresco’s weer zichtbaar te maken.

Na een hapje gegeten te hebben lopen we terug naar het hostel. Ik ga de zojuist gemaakte foto’s op de laptop zetten, althans, dat is mijn bedoeling. Als ik alle foto’s al heb verwijderd van de kaart kom ik er achter dat ik ze niet heb opgeslagen op de laptop. Oh fuck nee. Zo’n 60 foto’s pleite. Ja ja, ik zal het zelf wel zeggen, SUKKEL! LOSER! Ik ben ook zo verschrikkelijk handig met computers.

Martine kijkt ’s avonds de finale van Peking Expres die onze site administrator ons heeft opgestuurd en we hebben voor het eerst tijdens deze reis een skype gesprek met goede vrienden. Wel gaaf dat je zo met elkaar kunt praten mèt beeld via de web-cam. Wanneer ik terugkom in het keukentje zijn Connor, Paddy en Philly, drie Ierse vrienden er ook. Samen met hen en Victor, de Russische jongen van het hostel die nachtdienst heeft, gaan we pokeren. We hebben alleen geen fishes. Dus doen we het op de ouderwetse manier, met luciferstokjes. Small blind één stokje, big blind twee stokjes. Inleg 100 roebel (€3,-) Het wordt al snel heel gezellig. Zo gezellig dat om drie uur ’s nachts het bier op is. Gelukkig is de supermarkt om de hoek 24 uur open, dus dat probleem is snel opgelost.
Tot zes uur ’s ochtends pokeren we en zingen Ierse folksongs van Luka Bloom en Christy Moore. ‘Black is the colour’ blijkt ook een favoriet nummer van de Ieren. En wanneer ik rond de middag wakker wordt verteld Martine me dat ze ondanks haar oordoppen mijn serenade heeft gehoord.

We maken er een rustig dagje van. Bekijken de Basiliuskathedraal en willen nog een keer naar het Kremlin om voor de tweede keer wat foto’s te maken. Want die willen we jullie en onszelf niet onthouden. Het Kremlin blijkt echter gesloten dus dat proberen we morgen maar opnieuw. We gaan richting Gorki park want het schijnt dat er een mooi sculpturen park bij is. Het valt echter zwaar tegen. Het park ligt er wat verlopen bij en kan wel een onderhoudsbeurt gebruiken. Terug in het hostel kookt Martine voor het eerst deze trip. En de pasta en salade smaakt als vertrouwd. Eens wat anders als een biefstuk met aardappelen of friet wat de laatste dagen op het menu stond.

De metro stations van Moskou zijn wereldberoemd. Niks saaie ondergrondse bunkers. Het lijken wel balzalen, volop gedecoreerd met beelden, kroonluchters en mozaïeken. Wij hebben ook een paar van deze stations bekeken. Bij één station is een beeld van een hond. Veel inwoners van Moskou aaien het beest even over de neus wanneer ze het passeren. Dit schijnt geluk te brengen. Aan de neus van de hond is het te zien, het is het enige deel van het beeld dat volop glimt. De toplaag is er helmaal afgewreven.
Weer bovengronds gaan we richting Kremlin. Martine blijft buiten en zoekt een plekje in het gras. Ik ga voor de tweede keer naar binnen om foto’s te maken. Nu is het gelukt! Ik heb ze net opgeslagen op de computer.
De grootste winkelstraat van Moskou, de Tverskaya blijkt een snelweg met daaraan hele dure winkels. Snelweg wezen dus. Maar eerst wijst Martine me nog op een gigantisch billboard.
‘Moet je Dick Advocaat nog op de foto zetten?’ vraagt ze.
Maar waar ik ook kijk, ik zie geen Dick.
‘Daarzo….’wijst ze.
‘Euuuuhhh…., Martine, dat is Guus Hiddink’.
Na het verschil uitgelegd te hebben tussen Zenith St.Petersburg en het Russische nationale elftal schiet ik een plaatje.
‘Die Guus Hiddink en Dick Advocaat, die lijken toch zo op elkaar?’ vraagt Martine nog.
‘Ja schat, als twee druppels water’.

Het Nieuwe Maagdenklooster net buiten het centrum is het grootste en mooiste klooster van Moskou. Het is een oase van rust als je de hele dag in de stad hebt gelopen. Volgens ons Maro-Polo gidsje is het een sprookjesstad. Nou is dat wat overdreven maar het ziet er wel weer mooi uit. Ook hier in de kerk is het veelal goud wat er blinkt en zijn de iconen niet te tellen. Ik heb de afgelopen dagen echter zoveel van dat spul gezien dat ik er niet meer zo van onder de indruk ben.

De Arbat is de eerste autoloze winkelstraat van Moskou en staat in elke reisgids. Het valt echter zwaar tegen tenzij je van typische Russische souveniers houdt. Matroesjka’s, bontmutsen, tsareneieren, gasmaskers en duizenden T-shirts met afbeelding van Lenin. Mocht je dat niks vinden dan kun je je altijd nog laten portretteren door één van de vele tekenaars. Of je koopt een schilderij van één van de schilders die zo te zien allemaal zwaar zijn geïnspireerd door Bob Ross. Niet echt ons ding dus. We zijn er snel doorheen gelopen en besloten dat het maar weer eens tijd werd om te eten.

De tijd gaat snel. Moskou zit er alweer bijna op. Morgen trekken we verder naar het oosten. We zullen zo’n anderhalve dag moeten treinen tot we in Yekaterinburg zijn. De plaats die op de grens ligt van Europa en Azië. Ik heb dus mooi de tijd om te zorgen dat ik wat minder gewicht in mijn rugzak krijg door wat boeken te lezen.

Lenin
 
Ik wil eigenlijk het Leninmausoleum nog bezoeken. Wanneer we om 12.15 uur het hostel verlaten moeten we doorlopen want het mausoleum sluit altijd al om 13.00 uur. Het Rode Plein is zo goed als leeg als we arriveren en er is veel politie op de been. Wanneer ik het plein op wil lopen wordt ik direct tegengehouden door zo’n bromsnor.
‘I want to see Lenin and it’s almost one o’clock’ probeer ik nog, maar de agent is niet om te praten. Hij gebaard ons dat we maar om moeten lopen.
We lopen snel het GOeM door, een soort mini Hoog Catharijne, en staan binnen twee minuten aan de andere kant van het plein. Maar ook hier kunnen we het vergeten. We blijken naar de andere kant van het Historisch Museum te moeten zijn. Het is echter al vijf voor één en ik zie van een afstandje nog tientallen mensen voor de metaaldetectors staan.
Helaas, Lenin kan ik dus op mijn buik schrijven. Ik troost me aan de gedachte dat je hem en het mausoleum waarschijnlijk toch niet rustig kunt bekijken. Binnen schijn je door agenten gesommeerd te worden door te lopen en binnen vijf minuten sta je weer buiten. En ach ik heb mijn lijk in Rusland al gehad. Later die dag horen we dat er op het Rode Plein een Gay / Love parade zal worden gehouden. Rusland is echter niet zo tolerant wat homo’s betreft en de reden dat er zoveel politie op de been is komt omdat ze bang zijn voor rellen.

Trans Mongolië Express 

We slenteren nog wat door de stad en zien o.a nog het voormalige hoofdkantoor van de KGB. Maar het gebrek aan slaap begint me op te breken en ik krijg koppijn. Ik ben blij dat we na een stevige brunch weer terug naar ons hostel lopen om onze rugzakken op te halen en richting de trein te gaan. Als we aankomen op het station hebben we de trein gelukkig snel gevonden en een half uurtje voor vertrek zitten we in ons treinstel en voel ik me al stukken beter. Zitten! We hebben een vierpersoons coupé voor ons tweeën en dat is wel super relaxed. Je mikt je rugzak in een hoek, gooit wat spullen op het bed boven je en er is niemand die moppert dat je zijn plekje inpikt. Om 16.20 uur stipt komt de trein in beweging. Martine steekt haar hand in de lucht, High Five. Het grote Trans Mongolië avontuur kan beginnen.

Het blijft verbazingwekkend wanneer je uit het raampje kijkt en de vele rommel ziet. Hopen ijzer, hout, beton, en de miljoenen omgehakte berkenbomen die langs het spoor liggen. Er lijkt geen eind aan te komen. De handen van mijn moeder zouden beginnen te jeuken als ze het zou zien. Als je hier gaat opruimen dan heb je pas eer van je werk. De huisjes zien er nog steeds uit alsof ze bij de eerste de beste windvlaag de lucht in zullen vliegen.
Ik krijg even een soort van flashback van Amerika. Toen ik daar op de Highway 80-west van New York richting Californie reed was het maïs, maïs en nog eens maïs wat ik de eerste dagen zag. Nu zijn het berkenbossen die aan me voorbij trekken. Echter na Iowa, op de vlaktes van Nebraska en Wyoming was ik de maïs snel vergeten en was het volop genieten. We zullen zien hoe het eruit ziet wanneer ik morgen uit het raampje kijk. Na alle steden en bossen die we tot nu toe hebben gehad hoop ik de horizon weer eens een tijdje te zien
.
De horizon is in geen velden of wegen te bekennen wanneer ik ’s ochtends uit het raampje kijk. Het zijn nog steeds de berkenbossen die aan me voorbij razen. Hoe dichter we bij Yekaterinburg komen, hoe vaker ik door de bomen het landschap wat kan zien.Het wordt wat heuvelachtiger en lijkt wel wat op Sauerland. Martine heeft ergens gelezen dat de eerste twee dagen in de trein qua landschap nog niet zo interessant is.
Het wordt dus pas na Yekaterinburg dat we wat anders zullen gaan zien. In de trein maken we kennis met Peter en Sven. Twee Duitse collega’s die op weg zijn naar Mongolië en daarna Peking zullen bezoeken. Het zijn twee aardige gasten en we leren ze ons favoriete kaartspel Skip- Bo. Peter is al in veel landen geweest en we krijgen nog wat handige tips voor wanneer we in Australië zijn.
Plotseling staat er een klein ventje bij ons in de coupé met een briefje in zijn handen. Vragend kijken we hem aan.
‘Gello my neem is Dimo. Gwat is gyour name’?
Het applaus neemt hij verlegen in ontvangst. Ik geef hem een hand.
‘My name is Edwin, you speak very good Englisch’.
Ik geef hem wat snoep maar het ventje is zo verlegen dat hij ze bijna niet wil aannemen en vlug gaat hij weer naar zijn eigen plekje.

De dag vliegt voorbij en voor we het weten zijn we in Yekatrinburg. Zonder één letter te hebben gelezen. Met volle bepakking lopen we het station uit. Aan een taxichauffeur vragen we wat het kost om op de grote straat in het centrum, de Prospect Lenina, te komen. 500 roebel schrijft hij in ons boekje. ( € 15,- ) Ach ja ik zou een rijke toerist uit het westen ook een poot uittrekken als ik hem was. Later blijkt hij het geld wel waard. Het hostel waarvan we het adres hadden gekregen van een Engelse toerist in Moskou blijkt moeilijk te vinden. Het is gevestigd in een achteraf straatje net achter de Prospect Lenina. De taxichauffeur moet drie keer vragen waar hij precies moet zijn maar uiteindelijk lukt het dan toch.
We staan voor een grote deur, maar aan niks valt op te maken dat erachter zich een hostel bevindt. Die hadden we zelf nooit gevonden.
We hebben niet gereserveerd en het is inmiddels tegen tienen. Maar gelukkig hebben ze een kamer voor twee nachten voor ons. Morgen moeten we dus een slaapplaats zien te vinden voor de laatste nacht. Het blijkt een super kamer. Groot, schoon en een eigen douche en toilet.
Dat Nederlanders zo ongeveer de langste mensen ter wereld zijn merken als we moeten poepen. Het toiletje komt zo’n dertig centimeter boven de grond uit. Als je aan het poepen bent heb je de knieën zo’n beetje naast de oren zitten. Waarom ze de instap van de douche dan weer op zo’n zestig centimeter maken is voor ons een raadsel. Maar er is wel meer niet zo logisch hier in Rusland. We verwachten dat we voor dit paleisje diep in de buidel moeten tasten. Het kost echter maar 1200 roebel ( € 36,- ). Per nacht.

Peking Express 

Het regent pijpenstelen als we de volgende dag wakker worden. Met een kaart in de hand die we hebben gekregen van de vrouw van het hostel gaan we toch de stad maar in. Op zoek naar een hotel voor de laatste nacht. Om 17.00 uur staan we weer bij het eerste hotel dat we aandeden. Het geld dat we gisteren hebben bespaart op een kamer is al weer weg. Het is een hotel met westerse prijzen. € 120,- voor een nachtje. Ach het is er maar één, en je kunt niet altijd voor een duppie op de eerste rang zitten.
We zijn van plan om naar het circus te gaan omdat het weer wat tegen blijft zitten. Het regent af en toe zo hard dat er langs de hoge stoepranden kleine beekjes lijken te ontstaan. Maar helaas het circus is tot half juni gesloten dus we moeten wat anders verzinnen.
In Yekaterinburg zijn echter niet zoveel bezienswaardigheden als in bijvoorbeeld Moskou of St. Petersburg. Het wordt dus weer een Kathedraal. In deze Kathedraal is een speciale ruimte ingericht met foto’s en relikwieën van de laatste Tsarenfamilie die hier in Yekaterinburg zijn vermoord.
Buiten bij de kerk staat een verkoopkraam waar ze strak opgerolde knieperties blijken te verkopen. Als ze op zijn en ik even bij een uitkijkpunt sta valt mijn oog plotseling op een vlag.
‘Martine, Martine kom vlug’ roep ik.’Moet je zien wat daar staat’.
Martine komt aangesjokt en heeft zoiets van: ’wat kan er nou zo belangrijk zijn dat ik snel moet komen kijken’.
‘Daar' wijs ik. En dan ziet zij het ook. De Peking Express vlag !!!
‘Aahh kom kijken’ roept ze en we rennen naar beneden. Daar zijn een camera en geluidsman net opnames aan het maken van een Spaans sprekende presentatrice. Het blijken opnames voor de eerste Spaanse editie van het programma. Ik maak wat foto’s van Martine bij de vlag en vraag of de presentatrice ook even met ons op de foto wil voor op onze website.
Dat is geen probleem en we kletsen wat met haar over het programma. Als we zeggen dat we uit Nederland komen begint de geluidsman plots Vlaams tegen ons te praten.
Hij en de cameraman blijken uit Antwerpen te komen en zijn door de Spanjaarden ingehuurd om aan het programma mee te werken. De reden daarvoor is dat ze veel ervaring hebben met het programma. Het is al hun vijfde Peking Express. Ze hebben o.a. de laatste serie voor de Nederlandse TV geschoten in Mexico, Nicaragua en Venezuela. We krijgen te horen dat het niet waarschijnlijk is dat het programma nog een keer te zien zal zijn in Nederland, iets waar Martine natuurlijk niet zo blij mee is.
Mocht het nog een keer op de buis komen dan waarschijnlijk met wat BN-ers. De Spaanse editie eindigt op 10 juli in Peking. De twee Belgen hebben ons verteld waar we moeten zijn in Peking en ons uitgenodigd te komen kijken. Het zal er om lopen maar als we dan nog in Peking zijn gaan we dat beslist even doen.

Presentratrice Paula en wij plus de jongens uit Antwerpen bij het eindpunt van de etappe. 

Martine met de vlag. Niet wetende dat we misschien zelf nog moeten liften.
 

Soms zit het mee en soms……..

De laatste dag in Yekaterinburg moeten we eerst naar het station. We hebben nog geen treinkaartjes voor het laatste deel van de Trans Mongolie Express van Irkusk naar Ulaanbaatar. Onze visums van Rusland verlopen op 9 juni en we arriveren de zevende om o6.oo uur in Irkusk en willen dezelfde dag laat in de avond eigenlijk door richting Mongolië. Veel van het Baikalmeer zullen we dus waarschijnlijk niet zien. Maar de vriendelijke vrouw achter het loket heeft slecht nieuws. 7 juni Njet, geen plek. 8 juni, Njet, geen plek.
Shit, nu hebben we een probleem. Ons is gezegd dat de reis van Irkusk naar de grens zo’n anderhalve dag duurt en dan zijn onze visums al verlopen. In mijn gedachten zie ik de grijnzende gezichten van de douaniers al voor me die ons geld van de boete lopen te tellen.
Er is nog een klein kansje. We moeten om 17.30 uur terug komen en misschien dat er dan wel een plek vrij is gekomen. Martine denkt dat het allemaal wel goed komt maar ik verlaat wat chagrijnig het station. En ben bang dat het laatste deel van de Trans Mongolie Express aan onze neus voorbij zal gaan.

Om de dag door te komen nemen we de tram naar een park. We snappen echter niet veel van het tramsysteem maar met de kaart in de hand proberen we de route van de tram te volgen. Een vrouw maakt ons duidelijk dat ze heeft begrepen waar we heen moeten en gebaart dat zij daar ook heen gaat en dat we haar maar moeten volgen.
Wanneer ze uitstapt heb ik het gevoel dat het veel te vroeg is. Maar wie ben ik? Zij woont hier dus we gaan er maar achter aan. Mijn vermoeden klopt, we lopen een heel eind langs een soort van snelweg door de stad. We hebben de vrouw inmiddels duidelijk gemaakt dat we geen woord Russisch verstaan of spreken maar dat heeft zij blijkbaar niet begrepen.
Nog teleurgesteld van de misgelopen treinkaartjes, word ik bijkant gek van het getetter van het mens. Ze blijft maar lullen in het Russisch en druk te wijzen. Ik besluit om maar zo’n tien meter voor haar en Martine te gaan lopen.
Even later, wanneer ik op de kaart kijk zie ik op de kaart dat er nog een wat kleiner park is, niet ver van waar we dan lopen. Ik vraag een man die ons inmiddels ook gezeldschap is komen houden of dat park een beetje ‘ good ‘ is. ‘Flowers’ antwoordt hij. Mooi ! Linksaf dus. Weg van de tetterende troela en op naar de flowers. Nou en die stonden er. Duizenden, wat zeg ik miljoenen……..paardenbloemen. En niet te vergeten de brandnetels en het spul dat ik herkende omdat ik het altijd wiedde in onze tuin. Ach ja, soms zit het mee en soms….. De patat met ketjup en de cappuccino in de Schotse pub met de blues van Muddy Waters op de achtergrond smaakte dubbel zo lekker.

17.15 uur komen we het station weer binnen gelopen. Het vriendelijke meisje begint gelijk te glimlachen. Daar zijn we weeeer! Duimen maar. Bij haar collega worden we teruggestuurd. Haar collega heeft ons ’s middags ook geholpen en weet waarvoor we komen. Ze doet blijkbaar wat voorwerk en even voor 17.30 uur wenkt ze mij en vraagt om onze paspoorten. Pfff, het zal toch niet waar zijn dat het haar gelukt is. Ze tikt behendig wat op het toetsenbord en even later volgt het antwoord. En?, en?. NJET no tickets. Shit.
Goed wat nu. Naast de balie is er nog één met een vliegtuigje in de lichtbak afgebeeld. Irkusk heeft een vliegveld horen we al snel. Nou dat is in ieder geval al wat. Maar bij de balie kun je geen tickets kopen. Tuurlijk!!. Tijd voor overleg. Ik heb geen zin in gezeik aan de grens en Martine heeft nog steeds hoop op de trein. Om de paar uur krijgen ze blijkbaar een update op het station met de gegevens of er nog plaatsen zijn vrijgekomen. Onze trein vertrekt om 01.45 uur en we besluiten om vroeg naar het station te gaan zodat we nog een paar kansjes hebben.
Martine beloofd me als dat niet mocht lukken, we het Baikalmeer vergeten en bij aankomst in Irkusk direct op zoek gaan naar vervoer dat ons naar Mongolie zal brengen. Dus………. Geen flauw idee hoe of wat we gaan beleven in Irkusk. Wordt het alsnog de trein, het vliegtuig, de bus, of was de vlag van Peking Express wel een heel erg voorteken. En staan we straks in de middle of nowhere met de duim in de lucht te wachten op een lift die ons naar de grens gaat brengen.
De komende dagen hebben we geen internet. Het kan dus even duren voor we ons weer melden. Waar vandaan ???? God mag het weten.



De Trans Mongolie Express is bijna bij de grens met Mongolië
 

Trans Mongolië Express: deel 2

Het is ons niet gelukt om voor vertrek uit Yekaterinburg nog treinkaartjes te bemachtigen en moeten dus afwachten hoe we van Irkusk in Ulaanbaatar zullen komen. Vier uur moeten we nog wachten voordat de trein zal vertrekken. Om de tijd te doden lezen we wat en maken we de poster voor de opdracht Reclame maken.
Een man in uniform heeft me net duidelijk gemaakt dat ik mijn pilsje niet binnen op mag drinken dus ik ga maar even naar buiten. Ik zit op een muurtje tegenover een oudere vrouw van een jaar of zestig. Ze heeft één heel dik blauw oog en het lijkt erop dat ze alles wat ze bezit bij zich draagt.
Het loopt inmiddels tegen middernacht en het is al behoorlijk rustig voor het station. Ik zit nog maar net wanneer er twee agenten naar me toe komen en tegen me beginnen te praten.
‘Sorry, toerist, no Ruski’ zeg ik.
Ze vragen nog wat en ik probeer ze duidelijk te maken dat ik op de trein zit te wachten.
‘Toerist to Irkusk, Tjoeke tjoeke tjoek.
'Ticket' vraagt er één.
Tja, die ligt binnen dus ik wijs naar achteren naar het gebouw en door met mijn handen twee borsten uit te beelden probeer ik ze duidelijk te maken dat Martine ze heeft. Na even overleg gepleegd te hebben loopt één agent weg en de ander blijft bij me staan. Ik zet een onschuldige smoel op en haal mijn schouders op.
‘What is the problem’.
De agent haalt ook zijn schouders op met een blik van: ‘dat weet ik nog niet’
Na een paar minuten komt de agent terug en er volgt weer overleg.
‘Pasport’ vraagt één van de twee.
Nogmaals doe ik de borstenact en wijs op het gebouw.
‘Come’ zeg ik en wijs op mijn oog en daarna op het gebouw.
‘You look’ en ik wil opstaan. Maar de agent maakt me duidelijk dat ik moet blijven zitten. Na nog wat overleg is het opeens ‘Tak’ wat blijkbaar zoiets als goed betekent want ze draaien zich om en lopen weg. Als ze zijn verdwenen begint de oude vrouw die het hele toneelstuk heeft zitten volgen tegen me te fluisteren. Ik haal mijn schouders op.
‘Sorry, maar ik begrijp niet wat u bedoelt’.
Dan maakt ze met een vies gezicht een wegwerpgebaar en wijst in de richting waar de agenten naartoe zijn gelopen en lacht haar drie tanden bloot.

Op onze treinkaartjes staat dat we om 23.43 uur zullen vertrekken uit Yekaterinburg. In werkelijkheid is dat 01.43 uur. Dit komt omdat men in heel treinend Rusland uitgaat van de ‘ Moskou tijd’. Op veel stations staan de klokken ook op de tijd die het in de hoofdstad op dat moment is. 3376 km voor de boeg/locomotief, wat neerkomt op 46 uur. Wanneer ik de volgende ochtend de gordijntjes opentrek dan denk ik dat ik nog droom.
‘Wat doe ik in ‘s hemelsnaam in de trein van Almere naar Lelystad?’ Het blijkt echter wel degelijk het Russische landschap te zijn maar het is net de polder. Het zal pas de ochtend na het vertrek uit Irkusk zijn wanneer we door een voor ons onbekender landschap zullen rijden. Om die reden vind ik de Trans Mongolië Express ook meer een gevoel dan dat het echt spectaculair is.
Mocht je het idee hebben om deze treinreis ook te doen, verwacht dan niet dat je uren uit het raam kunt staren en de meest fantastische landschappen aan je voorbij ziet trekken. Het gevoel dat je dit geweldig grote land per trein doorkruist is wel apart. De trein glijdt ook niet altijd even soepel over de rails. Af en toe worden we flink door elkaar geschud. De slaaptreinen van Thailand, ja zelfs die van India waren wat dat betreft beter.
Wanneer ik een perron oploop tijdens een tussenstop, merk ik dat mijn evenwichtsorgaan flink in de war is. Het duizelt wat in mijn hoofd en lijk wel wat dronken. Ook geeft het me een wat onaangenaam gevoel in mijn onderbuik. Na wat bier is het wel grappig te merken dat hoe meer je drinkt, hoe rechter je door het gangpad lijkt te lopen. Dat is weer eens wat anders.

Irkutsk 

Om acht uur ‘s morgens gaat het loket open op het station van Irkusk. We zijn net gearriveerd en hebben ruim anderhalf uur de tijd om rustig te ontbijten in een restaurantje buiten voor het station. Het valt me op dat de Russen die er zitten al aardappelen met vlees eten en dat een enkeling buiten loopt met een broodtrommel, al lurkend aan een bierfles.
Wanneer we net na acht uur bij het loket aankomen, zit een vrouw met één hand onder haar kin ons wat verveeld aan te kijken. Als we om de kaartjes vragen snauwt ze ons wat toe en maakt met een armgebaar duidelijk dat we om de hoek moeten zijn.

'Pff ook een goedemorgen'.

Tweede loket.

'Blablablasjinka', of zoiets wordt er gesnauwd en ik kijk haar verbaasd aan.
‘Wat hebben jullie?'
'Blablablasjinkaaaaaaa!' En stuurt ons ook verderop de hal in.
‘Ja ja, doe maar rustig’. Mijn hemel ik dacht dat ìk een ochtendhumeur had.
Het vierde loket blijkt de juiste. Als duidelijk is wat we willen tikt ze even op het toetsenbord en vraagt om onze paspoorten. En…….. we hebben kaartjes.
Wanneer we met de Pinpas willen betalen is er wat onduidelijkheid. Een andere klant die wat Engels spreekt zegt dat we cash moeten betalen. Hij zegt erbij dat we op moeten schieten omdat over een kwartier de computers uit gaan voor een technisch onderhoud. Ik sprint naar beneden en zoek in de hal een pinautomaat. Ik ontdek hem om de hoek van de trap waar ik net vanaf gerend ben. Snel steek ik mijn pas erin. "Sorry we can’t help you" verschijnt er plotseling in het scherm. 'Wel god…', en ik probeer het nog een keer. Maar weer met het zelfde resultaat. ‘Verdomme, dat hebben wij weer‘ zeg ik hardop in de hal. En nu?
Ik bedenk me ineens dat ik mijn Rabopas ook bij me heb en met een rotgang vlieg ik weer naar boven, wat verbaasde Russen achterlatend. Twee minuten later glijd mijn Rabopas in de muur maar ook nu verschijnt de tekst die ik nou net niet wou zien. "Sorry we can’t help you". Boven vertel ik Martine het slechte nieuws maar dan blijkt dat we ook met de creditcard kunnen betalen. Het kost alleen € 15,- extra. Ok, ok that’s ok.
Wanneer ik de treinkaartjes in mijn handen heb kus ik ze alsof het winnende staatsloten zijn. Niks geen vliegtuig of liften. We kunnen de Trans Mongolië Express gewoon vervolgen per trein! ‘Mongolia here we come.’

Omdat de trein pas om half negen ‘s avonds vertrekt en het nog vroeg in de ochtend is besluiten we naar Listvyanka te gaan. Een bij de Russen zeer geliefde vakantiebestemming aan het Baikalmeer zo’n zeventig kilometer van Irkusk. In Moskou was ons al verteld dat we dat niet mochten overslaan. Het zou beautifuuuul zijn. Zelfs Tim, de Engelsman van het hostel, was vol lof over deze plek.
De taxichauffeur vroeg echter € 60,- (na afdingen € 40,-) enkele reis en dat vonden we veel te veel en besloten met de bus te gaan. Op het busstation van Irkusk staan veel kleine busjes en het systeem is simpel. Als hij vol is vertrekt hij. Voor zo’n € 5,- stonden we ruim een uur later in Listvyanka.
Oké, we hadden maar een halve dag en misschien moet je er wat langer blijven om een goed oordeel te kunnen geven maar wij hadden het heel snel bekeken daar. Het bleek een dorp met wat cafés en een piepklein toeristen marktje en dat was het wel zo ongeveer. Geen idee waarom dit zo’n speciale plek voor de Russen is. Na de lunch zijn we maar op het kleine kiezelstrandje gaan liggen om wat slaap in te halen van de nacht ervoor.
Het was echter boven de 30 graden en voor we het wisten had Martine een vuurrood hoofd en ik de polsen verbrand. Bezweet, kapot en verbrand gingen we aan het eind van de middag weer met een busje richting Irkusk. We hadden net twee en een halve dag in de trein gezeten en over een paar uur stond ons weer anderhalve dag te wachten. En ik voelde me zo smerig! Eerst maar eens zien of we ons op het station wat op kunnen frissen.
En wat heet. Er was een heuse douche. Fris en als herboren sprongen we om half negen op de trein richting Ulaanbaatar.

Hoewel de afstand van Irkusk naar Ulaanbaatar veel korter is (657km) dan de afstand Yekaterinburg – Irkusk duurt het toch nog ruim34 uur over. Het landschap is duidelijk aan het veranderen wanneer we ’s ochtend uit het raampje kijken.
We rijden over een grote vlakte met aan de horizon wat bergen met aan de voet af en toe een stadje. We zien de eerste wilde paarden die met hun veulens staan te grazen, kuddes koeien rennen weg als de trein hen toeterend nadert en af en toe zien we een door vogels of ander wild aangevreten rund liggen. Dit landschap met bijna niets duurt uren maar verveelt geen moment.
Tegen half twee ’s middags arriveren we bij de grens van Rusland en Mongolië. Het Russische grensstadje blijkt een gat zonder restaurants of andere eetgelegenheden. Er zijn twee of drie winkeltje waar je wat brood en beleg kunt kopen en een mini markt waar wat fruit verkrijgbaar is.
Ik vraag me af hoe de mensen zich hier in godsnaam vermaken in deze uithoek. Wanneer ik achter een muurtje sta te plassen op een plek waar men hier blijkbaar hun afval verbrand, lijkt een grote berg met zwartgeblakerde bier en wodkaflessen mij het antwoord te geven op die vraag.
De reden dat de reis naar Ulaanbaatar zo lang duurt, komt ondermeer door de lange wachttijd aan de grens. Voor de Russische douane staan we ruim vijf uur stil en voor de Mongoolse ruim twee. De Russen gaan grondig te werk. Na de paspoortcontrole komt er een mannetje die de formulieren komt halen die we in moesten vullen. Daarna één met een hond die alle cabines goed rond snuffelt om te kijken of er drugs ligt verstopt. En vervolgens nog een man met een zaklantaarn die in alle hoeken en gaten kijkt. Even lijkt het erop dat we nog langer vertraging op zullen lopen omdat de medicijnen van wat oudere Fransen in onze coupé moeten worden nagetrokken. Maar alles blijkt o.k. En om klokslag 19.00 uur passeren we de grens en zijn we dan eindelijk in Mongolië.