Test je topografische kennis met het spel wereldkennisquiz. (naar het spel)

Brunei

24-8-'8  25-8-'8
Tijdsverschil + 6 uur
€1 = 2 Brunei Dollar

Ik durf van mezelf te zeggen dat mijn topografische kennis bovengemiddeld is. De score van 131 bij het bovenstaande spel is een bewijs hiervan. Ik moet echter toegeven dat wanneer me gevraagd zou zijn waar Brunei ligt, ik ‘ergens in het Midden Oosten?’ had geantwoord. Het antwoord op de vraag wat de hoofdstad van het land is, had ik zeker schuldig moeten blijven. Ik ben trouwens benieuwd hoeveel mensen dat wel weten zonder een zoekmachine te raadplegen. Ik wist wel dat de Sultan van Brunei, nog niet zo heel lang geleden, de rijkste mens op aarde was. Zijn vermogen heeft hij te danken aan het vele zwarte goud dat zich hier rijkelijk in de grond bevind. Maar verder….??? Ik had geen flauw benul dat het midden in Maleisisch Borneo lag en het de staten Sarawak en Sabah grotendeels van elkaar scheidt. Brunei overslaan zou betekenen dat we een pittige tocht door de jungle zouden moeten maken. De vlucht naar Tawau die we voor 27 augustus al hebben geboekt zouden we nooit hebben gehaald. En…….. je hebt er weer een stempel bij in je paspoort als je er wel doorheen reist. In de Lonely Planet lees ik dat het een erg Islamitisch land is waar de verkoop van alcohol ten strengste is verboden. Homosexuelen riskeren een gevangenisstraf van tien jaar als ze tijdens de hete daad worden betrapt. Gezellig landje denk ik. In Maleisië is de straf, wanneer je gesnapt wordt met iemand van je eigen geslacht trouwens veertien jaar. De ladyboys en de nichten waren daar echter duidelijk in het straatbeeld aanwezig. Ik verwacht veel gesluierde vrouwen en Islamitisch uitziende mannen als we de grens passeren. Niets is echter minder waar. Aan het uiterlijk van de mensen verandert niets. Het aanzienlijke verschil in rijkdom valt veel meer op. We zijn nog maar net de grens over en er zijn geen oude bouwvallige huizen meer te zien. De huizen hier zijn groot en zien er keurig netjes uit. We passeren veel luxe bedrijfspanden. Veelal staan ze bij één van de vele oliebedrijven die we langs de weg zien staan. En behalve op de begraafplaatsen is overal het gras netjes gemaaid.
De mannen van Brunei hebben waarschijnlijk de kleinste pikkies van Azië want overal rijden grote, glanzende, dure auto’s. De kleinste lul heeft de Sultan. Naast de vele paleizen heeft hij ook een giga, giga wagenpark. Google maar eens op Brunei – sultan – auto’s en je weet niet wat je ziet. In tegenstelling tot Maleisië valt het hier op als er een oud barrel voorbij komt rijden.
In een punkrock winkel koop ik wat drinken en ik zie dat Metallica, Slipknot en Nirvana ook hier waanzinnig populair zijn. Ook in de bus naar Seria is het deze muziek die er op de radio is te horen. Tot het moment van bezinning. De overgang van Slipknot naar een imam die oproept voor gebed is wel erg groot als je het mij vraagt. In Seria moeten we een poos wachten op de bus naar Bandar Seri Begawan, de hoofdstad van het land. ( Wist jij het? ) Op het busstation wordt ik aangesproken door iemand die, aan zijn kleren te zien, geen familie is van de Sultan. Hij wijst naar mijn sigaret en daarna op zichzelf. Okay, vooruit voor deze keer denk ik en geef hem het pakje sigaretten en de aansteker zodat hij er één op kan steken. De man draait zich echter om en wil weglopen met mijn sigaretten.
‘Ho ho’ roep ik en de man draait zich weer om.
‘Dacht het niet.’
Ik steek een vinger in de lucht om hem duidelijk te maken dat hij er maar één uit het pakje moet halen. Wat hij vervolgens doet. Eén, twee…..
‘Hé’ zeg ik en kijk hem vragend aan.
‘Okay’ mompelt de man maar het lijkt erop alsof hij voor de derde wil gaan.
‘HEEÉ’ schreeuw ik plotseling hard. De man lijkt ervan te schrikken en wil de extra sigaretten terug stoppen maar dat lukt hem niet en hij duwt ze mij in mijn handen.
‘I am friendly, so you be friendly’ snauw ik de man toe als ik de sigaretten van hem aan neem. Ik weet niet of hij het gehoord heeft want hij maakt dat hij wegkomt. Een aantal mensen is inmiddels rond ons komen staan toen ze me hoorden schreeuwen tegen de man en ze lijken het allemaal wel amusant te vinden. Een man verteld me dat ik de volgende keer gewoon nee moet zeggen als iemand mij om een sigaret vraagt.
‘He had two legs and two arms. So he can work.’

De volgende dag vertrekken we alweer richting Sabah. De honderd Brunei dollar van de vorige dag zijn alweer op dus moeten we eerst op zoek naar een bank. Dat is in het centrum van BSB, zoals de hoofdstad in de volksmond wordt genoemd echter niet zo’n groot probleem. De geldautomaat van de bank is echter “out of order” en net als ik van plan ben om naar de buren te gaan, zie ik in de bank al het personeel in een grote kring staan. Voordat de bank open gaat worden ze nog even toegesproken door de baas die volgens mij Emiel heet. Na de peptalk hoor ik opeens de Macarena en zie ik dat iedereen het dansje begint te doen. Ik wenk snel Martine die buiten staat te wachten. We bekijken met verbazing de gratis voorstelling die beëindigd wordt met een gezamenlijke yell. Teambuilding noemen ze dat en ik moet denken aan de collega’s in de fabriek waar ik heb gewerkt. Net voor ik daar wegging begonnen ze daar ook aan een dergelijk tijd en geldverspillende aktie om de fabriek netter te krijgen. Om zo de sphere, productie en kwaliteit omhoog te schroeven. Ik ben benieuwd wat ervan terecht is gekomen. Mocht ook dit plan mislukt zijn is het misschien een idee om ook daar ’s ochtends om zes uur te beginnen met de Macarena. Het is in ieder geval stukken goedkoper.
Het openbaar vervoer in Brunei is al niet anders als in Maleisië. Onduidelijkheid troef. Volgens de mensen moeten we wachten op de express bus.
‘Bus is coming soon, just wait here.’
Na anderhalf uur houden we het voor gezien en stappen in een bus waar Muara opstaat. De plaats waarvandaan de boot richting Borneo vertrekt.